olski.werdykt.odrzucone¶
Co olski mówi o napisie, którego gramatyka nie wyprowadza.
Odpowiedzi są dwie i obie kosztują rozbiór drugi:
poprawka jednego znaku (Naprawa) mówi, co dzieli ten napis od odczytania,
a zatrzymania (zatrzymania) — na których formach analiza po drodze staje.
Pyta się tu gramatyki wprost, napisem albo segmentami,
więc moduł ten o werdykcie nie wie.
DOMKNIĘCIA = {'.': 'kropka na końcu', '?': 'pytajnik na końcu'}
module-attribute
¶
Naprawa
dataclass
¶
Poprawka jednego znaku, po której olski to zdanie czyta.
Klasa jest jedna na wszystkie takie poprawki, bo autorowi mówią one to samo: olski tego zdania nie czyta, a od czytania dzieli je jeden znak. Świadkiem jest w każdej z nich gramatyka, bo poprawka wchodzi tutaj dopiero wtedy, gdy rozbiór poprawionego napisu daje odczytanie. Reguła stojąca na takim świadku nie żąda kalibracji, której brak zamknął pakiet reguł (docs/linter.md#co-zamknęło-pakiet-reguł).
Liczba odczytań idzie razem z poprawką, bo policzona drugi raz żądałaby trzeciego rozbioru nad zdaniem, które werdykt rozebrał już dwa razy.
Source code in olski/werdykt/odrzucone.py
35 36 37 38 39 40 41 42 43 44 45 46 47 48 49 50 51 52 53 | |
zatrzymania(segmenty, grammar=None)
¶
Każde zatrzymanie odrzuconego zdania, a nie samo pierwsze.
Werdykt nazywa jedno miejsce (na_czym_stanęło), a zdanie długie ma ich
kilka i pierwsze zasłania resztę, więc kto pisze pod tę gramatykę, nie widzi z
werdyktu, ile jeszcze poprawek to zdanie zabierze.
Cięcie nie wskazuje usterki ani granicy konstrukcji, tak samo jak jedno zatrzymanie jej nie wskazuje.
Source code in olski/werdykt/odrzucone.py
150 151 152 153 154 155 156 157 158 159 160 161 | |