Przejdź do treści

The subset, as implemented

What olski/subset/ admits, and the decisions that shaped it. The constructions themselves are in konstrukcje-gramatyczne/, and what olski takes for a word is in warstwa-leksykalna.md. For the theory behind the track, see design-notes.md.

Wieloznaczność jest znaleziskiem, a nie definicją olskiego

Zdanie jest olskie, gdy gramatyka je wyprowadza. Narzędzie nad tą gramatyką sprawdza zdania polskiego tekstu i zgłasza autorowi znaleziska. Wieloznaczność jest jednym z nich: zdanie o kilku odczytaniach różnego kształtu (niżej) dostaje werdykt z tymi odczytaniami, a wybór zostaje przy autorze. Narzędzie odczytań nie rozstrzyga, i jest to decyzja, a nie brak: konwencja, że pierwsza grupa imienna jest podmiotem, czytałaby się jednoznacznie tylko temu, kto tę konwencję zna, a olski ma się czytać jak zwyczajna polszczyzna każdemu, kto mówi po polsku.

Zdanie, które to rozstrzygnęło:

Koszt samej szynki przewyższa koszt szynki z dodatkami.

koszt jest mianownikiem albo biernikiem, bo synkretyzm rzeczowników m3 jest zupełny, a polszczyzna dopuszcza i SVO, i OVS, więc zdanie ma dwa odczytania i w każdym mówi rzecz przeciwną, a czytelnik nie ma z czego poznać, które było zamierzone. Nie robi tego samo porównanie. Ten sam czasownik z podmiotem i dopełnieniem, których przypadki się nie zlewają, daje jedno odczytanie:

Chałka przewyższa zwykłą bułkę.

chałka jest mianownikiem i niczym innym, bułkę biernikiem i niczym innym, więc OVS nie ma gdzie się wyprowadzić. Znalezisko nad pierwszym zdaniem mówi o tym zdaniu prawdę, a nad drugim nie pada, i tego od znaleziska się żąda.

Zdanie, którego gramatyka nie wyprowadza, znaleziskiem nie jest, dopóki nie dzieli go od czytania jeden znak (niżej). Olski go nie czyta i o jego polszczyźnie milczy, a werdykt mówi wtedy, dokąd analiza doszła (niżej). Nad prozą, której większości ten podzbiór nie bierze, jest to zwykły przypadek, a nie sąd o zdaniu. Czym milczenie z braku pokrycia różni się od wstrzymania się, wywodzi linter.md. Z tego samego powodu wydruk, podsumowanie i kod wyjścia olski-check stoją na znalezisku: zdanie bez znaleziska nie dostaje ani wiersza, a milczenie liczy się osobno.

Znalezisko ma mówić o zdaniu, a nie o gramatyce. Odczytanie, którego polszczyzna nie ma, zdejmuje się więc z gramatyki, a odczytanie, które polszczyzna ma, zostaje w werdykcie, choćby zdanie wychodziło przez nie wieloznaczne (roadmap.md). Jedno wykluczenie ogranicza zasięg znaleziska. Fraza musi być ciągłym odcinkiem tekstu, więc zdanie, którego drugie odczytanie potrzebuje frazy nieciągłej, wychodzi z jednym odczytaniem i bez znaleziska, a werdykt nie mówi nic o odczytaniu, którego nie umiał wyprowadzić. Ile to zdań i co kosztowałoby wpuszczenie ich, mierzy design-notes.md.

Jest to odwrócenie i stoi tu po to, żeby nikt go nie przywrócił przez przeoczenie. Olskie było zdanie o dokładnie jednym odczytaniu, a zdanie o dwóch olski odrzucał. Ta jedna własność ustawiała wiersz podsumowania, kod wyjścia i pierwsze zdania README, więc zdanie wieloznaczne w polszczyźnie wychodziło odrzucone za wieloznaczność, którą naprawdę ma (open-questions.md). Drugim znaleziskiem jest poprawka jednego znaku (niżej), a trzecim zaimek, który wskazuje na dwie rzeczy naraz (niżej). Wielkiej litery na początku zdania nie zgłasza nic, a ruch trzyma todo/.

Co się liczy jako jedno odczytanie

Dwa wyprowadzenia są jednym odczytaniem, kiedy mają ten sam kształt. Liczy się więc to, co strukturę zmienia: która fraza jest podmiotem, co jest dopełnieniem i gdzie przyłącza się modyfikator.

Nazwą jest odczytanie, a nie czytanie. Czytanie nazywa po polsku czynność albo posiedzenie — projekt ustawy ma w Sejmie pierwsze czytanie — więc jako nazwa wyniku było kalką z angielskiego reading. Odczytaniem polszczyzna nazywa wynik i tak mówi o przepisie, który dopuszcza dwa odczytania. Dawną nazwę poprawiamy przy okazji, a nowy tekst pisze się od razu nową.

Z liczenia odczytań wyłączone są rozmyślnie trzy rzeczy, a każda z innego powodu.

  • Lematy. zapisuje należy i do zapisywać, i do zapisować. Polskie formy są homonimiczne wszędzie, więc liczone jako wieloznaczność odrzuciłyby prawie całą polszczyznę. Wieloznaczność leksykalna jest do rozstrzygnięcia dla czytelnika.
  • Wartości cech. To, czy fraza stanęła na nijakiej mnogiej, czy na męskiej pojedynczej, nie jest rzeczą, między którą czytelnik wybiera. Zgodność wymusiła już unifikacja.
  • Części mowy. Tam, gdzie część mowy zmienia strukturę, różni te wyprowadzenia już kształt, więc do jako przyimek i jako nuta dalej są dwoma odczytaniami. Zostaje przypadek, w którym kształt jest ten sam, i tam nie ma czym różnicy uzasadnić.

Ostatnie z tych trzech jest odwróceniem i stoi tu po to, żeby nikt go nie przywrócił przez przeoczenie: część mowy liczyła się obok kształtu. Rozstrzyga odsłownik. Morfeusz daje formie zdanie odczytanie subst i odczytanie ger, a produkcja z odsłownikiem w głowie grupy imiennej dawałaby każdemu takiemu zdaniu drugie wyprowadzenie tego samego kształtu, różniące się niczym, na co czytelnik mógłby zareagować. Nie jest to jedna forma ani klasa rzadka. Tę parę odczytań niosą rzeczowniki, którymi ten rejestr mówi o samym sobie:

python3 -c 'import sys
from olski.morph import analyse
for forma in sys.argv[1:]:
    print(forma, sorted({r.tag.pos for r in analyse(forma)[0].readings}))' \
  zdanie czytanie wyrażenie polecenie wejście wyjście dopełnienie żądanie

Drugie wyjście z tej klasy było wykluczeniem w słowniku i stanęło na tym, że nie ma czego wykluczyć. Olski takie wykluczenie ma i pyta ono o odczytanie funkcyjne obok rzeczownikowego (warstwa-leksykalna.md), a tutaj oba odczytania są nominalne, i szersze kryterium kasowałoby odczytanie, które polszczyzna ma: zdanie jest i rzeczą, i czynnością. Wykluczenie odbiera formie odczytanie, którego czytelnik nie ma, a to nie jest ten przypadek.

Odwrócenie kupuje nad Składnicą 180723 sześć zdań, które pod żywą morfologią przechodzą z wieloznacznych do przyjętych, i ani jednego pod złotą, gdzie anotatorzy wybrali po jednym odczytaniu na token; totale obu przebiegów trzyma corpus.md.

Te sześć zdań stoi na trzech parach części mowy i na dwóch mechanizmach. Dwie pary bierze jeden terminal: Dziewczyna milknie zakłopotana. stoi na adj|ppas, a Mam ogromną prośbę. na fin|impt. Trzeciej nie bierze żaden. Znam go. ma subst obok ppron3, a te dochodzą do grupy imiennej dwiema różnymi produkcjami, z których każda robi ją z jednego słowa.

Ta trzecia jest zarazem odczytaniem, którego polszczyzna nie ma, tyle że wziętym z drugiej strony. go jest grą i jest nieodmienne dokładnie tak jak nuta, więc to czytanie zdejmuje wykluczenie ze słownika (warstwa-leksykalna.md). Werdyktu nad tym zdaniem wykluczenie i tak nie rusza, bo dopełnieniem jest w obu czytaniach jedno słowo, czyli kształt jest ten sam.

Reszta tego, co się kupuje, przychodzi z odsłownikiem (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md). Bez odwrócenia ta głowa obniżałaby pokrycie, zamiast je podnosić, bo każdemu zdaniu z formą taką jak czytanie dawałaby drugie wyprowadzenie tego samego kształtu; z odwróceniem zdanie już przyjęte nie ma jak stracić na niej jednoznaczności, i dlatego cena tej głowy wyszła zerowa.

To jest to rozróżnienie, na którym glr-in-practice.md się przewrócił i to zapisał: liczenie prób zamiast wyników kazało tamtemu narzędziu milczeć nad wierszami, które zrozumiało bez reszty.

Odrzucenie mówi, dokąd analiza doszła, a nie gdzie stoi usterka

Odrzucenie ma trzy przyczyny i werdykt rozdziela je trzema zdaniami, bo za każdą stoi inna robota do zrobienia. Pierwszą jest forma, po którą nie sięga ani jedna produkcja, i tę werdykt nazywa wprost, bo widać ją przed rozbiorem; Świgra trzyma ją osobno tak samo. Dwie pozostałe są strukturą, a rozdziela je to, dokąd doszła analiza częściowa (Las.najdalszy w olski/parse/las.py).

Analiza staje wewnątrz zdania, przed formą, której nie wzięła żadna analiza częściowa.

python3 -m olski.check -c "Tory są dwa: gramatyka i skład."

Werdykt nazywa tam dwukropek, czyli szew, którym to zdanie wychodzi poza podzbiór. Albo analiza bierze każdą formę zdania i nie domyka całości: Gramatyka jest tania, a nie droga. dochodzi do kropki, bo drugi człon nie ma czasownika, i werdykt mówi wtedy, że zdania nic nie zamyka. Znak kończący nazwany jako zatrzymanie kazałby autorowi poprawić kropkę, więc te dwa zdarzenia dostają dwa zdania. Zatrzymanie wewnątrz zdania jest z tych dwóch częstsze: nad prozą tych dokumentów pada tak przeszło osiem odrzuceń na dziesięć, a kolejkę form, na których staje, drukuje sam werdykt.

python3 -m harness.markdown docs/ --into proza/
python3 -m olski.check proza/*.txt | grep -oP 'staje na „\K[^”]+' | sort | uniq -c | sort -rn

Kolejka ta stawia na czele i, a, więc, przecinek, dwukropek i czyli, czyli spójnik i znak, którym zdanie tego rejestru dokłada człon. Jest to inna kolejka niż ta ze Składnicy, która rankinguje część mowy, a nie formę (corpus.md). Ściągać do niej nie ma czego, więc puszcza ją każda sesja.

Nazwane miejsce jest końcem najdłuższego przedrostka, który się analizuje, i nie jest wskazaniem usterki. Widać tę różnicę na zdaniu, którym README pokazuje odrzucenie: Nowa program zapisuje ustawienia. staje na ustawienia, choć niezgodna para stoi na czele zdania. Przedrostek ten analizuje się swobodnym szykiem: Nowa jest mianownikiem, a program biernikiem, więc Nowa program zapisuje przechodzi jako podmiot, dopełnienie i orzeczenie w tej właśnie kolejności, a ustawienia nie ma już czym być. Werdykt mówi o analizie prawdę, a wskazania usterki nie obiecuje.

Czego gramatyka w tym miejscu oczekiwała, werdykt nie podaje, i nie podaje dlatego, że na formę nie czeka tam nic. Analiza częściowa, która na formę czeka i tę formę bierze, przesuwa zatrzymanie za nią, więc przejście po _przed_formą w olski/parse/las.py oddaje w miejscu zatrzymania zbiór pusty nad każdym zdaniem tej prozy odrzuconym na strukturze. Wydruk oczekiwań milczałby zatem dokładnie tam, gdzie autor jest zgubiony.

Zdanie odrzucone bywa przy tym oddalone od czytania o jeden znak, i wtedy werdykt mówi nie tylko, dokąd analiza doszła, ale i co poprawić (niżej).

Poprawkę jednego znaku poświadcza gramatyka

Autor cytuje cudzysłowem maszynowym tam, gdzie ten rejestr pisze „ ”, albo nie stawia kropki na końcu zdania. Olski takiego zdania nie czyta, a dzieli je od czytania jeden znak, i taka poprawka jest drugim znaleziskiem obok wieloznaczności (wyżej).

python3 -m olski.check -c 'Przepisem "Zasad techniki prawodawczej" jest ustawa.
Przepisem „Zasad techniki prawodawczej” jest ustawa.'

<text>: Przepisem "Zasad techniki prawodawczej" jest ustawa.
        jedno odczytanie po poprawce jednego znaku: cudzysłów „ i ” w miejsce tego, którym zdanie cytuje
zdań: 2; wieloznaczne: 0; bez odczytania: 1; do poprawki jednym znakiem: 1

Zdanie drugie jest tym pierwszym po poprawce i werdykt o nim milczy, bo gramatyka bierze parę „ ” i żadnej innej (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md).

Świadkiem jest tu gramatyka, a nie znak, bo poprawka wchodzi do werdyktu dopiero wtedy, gdy rozbiór poprawionego napisu daje odczytanie. Reguła stojąca na takim świadku nie orzeka o niczym, czego przedtem nie sprawdziła, więc nie żąda kalibracji, której brak zamknął pakiet reguł (linter.md).

Reguła na samym znaku odpowiada inaczej i jest to zmierzone. Poprzednia wersja tej reguły dopisywała zdanie o cudzysłowie do każdej formy bez licencji, którą cudzysłów otwierał albo zamykał, i nad prozą tego repozytorium padała tak kilkadziesiąt razy, ani razu trafnie: za każdym razem nad zdaniem angielskim, w którym cudzysłów nie jest jedyną rzeczą, przez którą olski go nie czyta. Ta sama proza nie daje dziś ani jednego trafienia. Rejestrem, dla którego reguła powstała, jest korpus audytowy, gdzie znak liczono i gdzie ma on rację w dwóch trzecich wystąpień (firing-rates.md), a poprawki poświadczonej gramatyką nad tym korpusem nikt nie zmierzył.

Poprawki są dwie i żaden napis nie pyta o obie. Napis, którego nic nie punktuje jako zdania, pyta o znak na końcu, i to ta poprawka rozdziela nagłówek od zdania bez kropki (extraction.md). Zdanie punktowane i odrzucone pyta o cudzysłów. Napis, w którym stoi jedno i drugie, wychodzi bez poprawki i tak ma być: dzieli go od czytania nie jeden znak, tylko dwa. Ceną każdej z nich jest drugi rozbiór nad tym samym zdaniem, więc obie stoją za warunkiem tańszym od niego. Poprawka cudzysłowu pyta przedtem o pierwszy i ostatni znak formy bez licencji.

Zdanie naprawialne zostaje odrzucone i pokrycie liczy je tak samo jak przedtem, bo znalezisko mówi o autorze, a podzbiór mierzy się tym, co gramatyka wyprowadza. Wiersz podsumowania liczy je przez to dwa razy, raz jako znalezisko i raz jako milczenie.

Łącznika żadna poprawka nie obejmuje, choć myślnik ten rejestr pisze pauzą, i nie stoi za tym kryterium, tylko cena. Nazwa pliku i flaga, które też dają formę - bez licencji (pisanie-po-olsku.md), odsiewają się przy takim świadku same: podmiana, po której zdanie się nie wyprowadza, poprawki nie wydaje. Zostaje rachunek i ten jest zmierzony. Nad prozą tego repozytorium formę - bez licencji ma kilkaset zdań odrzuconych, a myślnik w jej miejsce nie daje odczytania ani jednemu z nich, więc taka poprawka płaciłaby rozbiór za każde i nie zgłaszała nic. Odwróci to rejestr, w którym ta podmiana zdanie wyprowadza, a pomiar nad nim trzyma todo/pomiar.md.

Poprawka odstępu po kropce stoi poza tą klasą, a wyklucza ją rachuba zdań. Kropka bez odstępu za nią — niska.Cena — nie jest granicą zdania (SENTENCE_END w olski/document.py), więc po poprawce olski czyta nie to zdanie, tylko dwa, a werdykt o jednym zdaniu nie ma gdzie takiej odpowiedzi postawić. Wpis o niej trzyma todo/gramatyka.md.

Naprawa całego słowa nie jest jednoznaczna

O naprawę całego słowa prosi autor, który chce, żeby olski wciągnął tekst z usterką. Zdanie odrzucone dostaje wtedy jedno słowo w innej formie tego samego lematu, jedno słowo skreślone albo jedno słowo dołożone, a świadkiem zostaje ta sama gramatyka co przy poprawce znaku: naprawa liczy się dopiero wtedy, gdy rozbiór poprawionego zdania daje odczytanie. Formy, której słownik nie zna, naprawa ta nie dotyczy — o niej rozstrzyga warstwa morfologiczna, a nie drugi rozbiór (warstwa-leksykalna.md).

Naprawa prawie nigdy nie jest jedna i dlatego znaleziskiem nie jest. Mierzy się to nad zdaniem zepsutym, a nie odrzuconym, bo odpowiedź ma być znana: zdanie, które olski czyta, dostaje jedną formę podmienioną na inną formę tego samego lematu, aż wypadnie z podzbioru. Nad prozą tych dokumentów zepsutą w ten sposób naprawa znajduje się w dziewięciu zdaniach na dziesięć, a jednoznaczna jest w mniej niż co czwartym z nich. W pozostałych zbiór ma kilka pozycji i każda z nich jest zdaniem polskim: Nowa program zapisuje ustawienia. naprawia i Nowy program, i Nowa programu, a oba te zdania olski czyta jednym odczytaniem.

Wyróżnić naprawę mogłaby miara jej naturalności, a kandydat jest jeden: koszt, po którym las porządkuje czytania (disambiguation.md). Suma kosztów całego drzewa, o którą pyta todo/parser.md, nie postawiła naprawy prawdziwej za żadną konkurentką ani raz, a wyróżniła ją rzadziej niż raz na pięćdziesiąt zdań: jest bezpieczna i prawie bezczynna. Wychodzi tak dlatego, że koszt jest zadeklarowany dla szyku, dla miejsca okolicznika i dla formy odesłanej poza rejestr, a podmiana jednej formy nie rusza żadnej z tych trzech rzeczy. Dwie miary, które rozstrzygają częściej, rozstrzygają fałszywie: liczba czytań stawia naprawę prawdziwą za konkurentką w co czwartym zdaniu, a odległość znakowa w co trzecim. Miara naturalności musiałaby przez to być kosztem zadeklarowanym dla naprawy, a nie dla produkcji, i taka deklaracja żąda własnego pomiaru. Sonda liczy przy tym sumę nad lasem przed unifikacją, więc może ją zaniżyć, a nie zawyżyć.

Ruch ten kosztuje również tam, gdzie usterki nie ma. Zdanie polskie, którego olski nie wyprowadza, bo brakuje produkcji, też bywa oddalone o jedno słowo od odczytania — nad tą prozą rzadziej niż jedno odrzucone na dziesięć — a naprawy przeczytane ręką mówią o formie tam, gdzie brak jest w gramatyce. Dwa pierwsze zamyka deklaracja i podłoże ma je zamknięte. naprawia me, a Środka nie wybiera się natomiast tam, gdzie fakt rozstrzygający nie stoi w żadnym słowniku. naprawia Środek, i oba zdania olski po takiej naprawie czyta jednym odczytaniem. Zdaniu zdrowemu naprawa zmienia przez to znaczenie, a brak w gramatyce nazywa usterką autora.

Miejsca naprawy nie podaje też zatrzymanie i to jest zmierzone. Nad zdaniami zepsutymi jedną formą analiza staje na tej właśnie formie rzadziej niż raz na pięćdziesiąt zdań, a nad blisko trzecią częścią z nich dochodzi do końca i nie staje wcale. Sekcja wyżej wywodzi to na przykładzie Nowa program, a liczba mówi, że przykład ten nie jest wyjątkiem: niezgodność cech nie wypada w przedrostku, bo unifikacja przechodzi po lesie, a nie po tablicy.

Brakującego słowa naprawa nie nazywa, tylko wylicza. Krawędź o dowolnych cechach dołożona do grafu segmentacji domyka zdanie w kilku miejscach naraz i kilkoma częściami mowy, bo szyk jest swobodny: Program ustawienia. domyka czasownik przed grupą imienną, między grupami i za nimi, i to każdą formą osobową, jaką gramatyka bierze. Takie dołożenie przyjmuje przy tym i zdanie, któremu nie brakuje nic: Program zapisuje ustawienia. przyjmuje je kilkudziesięcioma sposobami, więc pytanie „czy brakuje słowa” ma odpowiedź twierdzącą i nad zdaniem całym.

Odwróci ten ruch klasa napraw jednoznaczna z budowy, taka jak dwie poprawki znaku wyżej, gdzie kandydat jest jeden, albo rejestr, w którym usterka jest częsta. Ten drugi warunek jest ten sam, który sekcja wyżej stawia poprawce znaku, i mierzy się go na tym samym korpusie audytowym.

Zaimek wskazujący na dwie rzeczy jest trzecim znaleziskiem

Dwa pierwsze znaleziska mieszczą się w jednym zdaniu, a trzecie nie mieści się. Są one czerwone. dostaje ten sam werdykt po Widzimy pole maków. i po Maki rosną w garnkach., choć po pierwszym z nich czytelnik ma jedną rzecz do wyboru, a po drugim dwie. Rozbiór zdania z zaimkiem o zdaniu obok nic nie wie, więc pyta o nie warstwa nad werdyktem (olski/odniesienia.py), a kryterium bierze to samo, którym olski liczy odczytania: więcej niż jedno.

python3 -m olski.check -c "Narzędzie sprawdza zdania tekstu.
Autor poprawia je sam."

<text>: Autor poprawia je sam.
        „je” wskazuje na „Narzędzie” albo „zdania”
zdań: 2; wieloznaczne: 0; bez odczytania: 0; niejasne odniesienia: 1

Zgłoszenie mówi o zdaniu prawdę sprawdzalną bez zaglądania czytelnikowi w głowę: te dwie rzeczy naprawdę stoją w zdaniu obok i naprawdę zgadzają się z zaimkiem. Czy czytelnik waha się nad nimi, mówi ono tak samo mało, jak mówi o tym znalezisko wieloznaczności (open-questions.md), i jest to ta sama cena wzięta drugi raz. Rozdziela je częstość. Wieloznaczność melduje się nad prawie każdym zdaniem z pozycją przyłączeniową (tamże), bo gramatyka wypisuje wszystkie czytania, jakie zdanie ma. Zaimek melduje się rzadko: ta sama komenda puszczona na prozę tego repozytorium zgłasza go raz na kilkadziesiąt zdań czytanych, bo rzeczy podaje samo zdanie obok, a zaimek rozstrzygnięty na miejscu milczy.

Kandydatów ubywa przy tym tam, gdzie gramatyka zdania obok nie wyprowadza, i ubywa ich wyłącznie w jedną stronę: milczenie z braku pokrycia może zgłoszenie schować, a wymyślić go nie może. Ilu zgłoszeń nie widzieliśmy, nie mówi żaden przebieg, bo mówiłby o zdaniach, których olski nie czyta. Dlatego zaimek bez ani jednego kandydata zgłoszenia nie dostaje, choć odniesienie wiszące jest usterką (CLAUDE.md): zero kandydatów znaczy i „nikt tej rzeczy nie nazwał”, i „olski tamtego zdania nie przeczytał”, a warstwa tych dwóch nie rozróżnia.

Granicę stawia część mowy i stawia ją wąsko. Wchodzi tu zaimek trzeciej osoby, czyli on wraz z każdą formą przypadkową. Zaimek wskazujący nie wchodzi: to i ten niosą w polszczyźnie łącznik, cząstkę i przydawkę, a rozdzielenie tych robót jest osobną robotą. Poza granicą zostaje przez to to w pozycji podmiotu akapitu, które CLAUDE.md wylicza jako usterkę, a ruch trzyma todo/.

What the grammar covers

  • Clauses in all six orders the subject, the object and the verb stand in, from Program zapisuje ustawienia. to Zapisuje ustawienia program.
  • Subjectless clauses, both imperative (Zapisz plik.) and pro-drop indicative (Zapisuje ustawienia.), with the object in front of the verb as well: Cenę liczymy., the order CLAUDE.md writes its own rules in
  • A verb before its subject, with an agreeing predicative after it or without one: Są oni obdarzeni rozumem., Nadchodzi druga rewolucja.
  • A predicative before the copula, which is the mirror of OVS: Wejściem jest zwykły tekst polski.
  • Reflexive verbs, with się in either position beside the verb it belongs to, finite or not: Rachunek zwraca się., Rachunek się zwraca., Cena zaczyna się otwierać. (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md)
  • An agreeing predicative, under the copula and under a verb that is not one: Ludzie są wolni., Ludzie rodzą się wolni.
  • A nominal predicative in the instrumental, under the copula and nowhere else: Jan jest nauczycielem. The copula is a closed list of lemmas (walencja.md), which is what keeps the instrumental of Kwitnie handel paszportami. out of the predicative under every other verb; where it does stand under one, it is an adjunct (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md). What the list leaves out is the copula that takes się: okazać się and stać się govern the same case and the production has no place for the particle.
  • Okoliczność wyrażona narzędnikiem bez przyimka, przy każdym czasowniku i na każdym miejscu, na którym stoi okolicznik przyimkowy: Mieszczanie zabili okna deskami., Granica jest czasem granicą modułu. Wysunięcia przed zdanie ta pozycja nie ma i nie ma go z pomiaru (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md)
  • Okoliczność wyrażona przyimkiem i formą, która poza przyimkiem nie stoi: Reguła działa po polsku., Mówi po cichu., Widać to z bliska. (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md)
  • Liczebnik zgodny w orzeczniku, czyli zdanie mówiące, ile czegoś jest: Tory są dwa., Warstwy są dwie. (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md)
  • Negation, with the genitive it demands of an object, through an infinitive chain and into a fronted relative pronoun: Program nie zapisuje ustawień., Nie chcę czytać książki., polszczyzna, której nikt nie napisał (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md)
  • What a verb takes, from a lexicon rather than from a production: być takes no accusative object, so On jest wolny. loses the reading in which wolny is one.
  • Dopełnienie w celowniku obok drugiego wypełnienia, tam gdzie leksykon parę wpuszcza: Parser pokazuje autorowi oba czytania., Parser mówi autorowi, że zdanie czyta się dwojako. (walencja.md)
  • The register's own notation as an indeclinable noun: Zobacz docs/subset.md., argued above
  • Forma pisana wersalikami, której słownik nie czyta wcale, jako ten sam rzeczownik nieodmienny: README mówi o podzbiorze., Parser GLR jest tani. (warstwa-leksykalna.md)
  • A modal with its infinitive: Program powinien zapisać ustawienia.
  • An infinitive as what any other verb takes, and a chain of them with no rule of its own: Program pozwala zapisać ustawienia., Wpis ma pomagać pisać.
  • Noun phrases with an adjective before or after the noun, a genitive modifier, or a prepositional modifier, and an adjective after the noun with a genitive under it as well: dobrem wspólnym wszystkich obywateli, which is how the register of statutes names a term and then says whose it is (ustawy.md)
  • Przydawka imiesłowowa, czyli imiesłów przy rzeczowniku, w obu szykach przydawki i wraz z dopełniaczem, którego jego czasownik żąda: Wymienione zadania są obowiązkowe., Reguła sięgająca znaku jest tania. (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md)
  • Rzeczownik odczasownikowy jako głowa grupy imiennej, w każdej pozycji, którą ma rzeczownik: Przyłączenie jest tanie., Wyznaczenie granicy jest tańsze. (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md)
  • Pronouns, and with them first and second person subjects. Person comes from the subject rather than being fixed at the third, so Ja zapisuje plik. is a disagreement in the way Nowa program is one.
  • Zaimek dzierżawczy przed rzeczownikiem, czyli jego, jej i ich: Jego skutki są znane., Ich cena jest niska. (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md)
  • Coordination, of noun phrases, of adjective phrases, of attributes, of prepositional phrases and of clauses, joined by a conjunction or by a comma. The conjunction is the one Polish writes without a comma in front of it, on all five levels, so Plik jest nowy ale duży. has no derivation
  • Ciąg współrzędny wyrażeń przyimkowych, czyli piąty z tych poziomów, z przyimkiem powtórzonym przed każdym członem: Leksykon mówi o bierniku i o bezokoliczniku. (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md)
  • Przydawka złożona z kilku przymiotników, w obu szykach przydawki, wraz z tym szykiem, w którym człony dzielą między siebie rzeczownik: Nowy i tani parser zapisuje ustawienia., Warstwy trzecia i czwarta pracują. (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md)
  • Two clauses joined by a comma and a conjunction at once, which is how Polish punctuates the conjunctions it puts a comma in front of: Plany są niczym, ale planowanie jest wszystkim. (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • Przecinek zamykający zdanie podrzędne przed spójnikiem bez przecinka: Dokument mówi, że cena jest niska, i liczy cenę. (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md)
  • Człon, którego czasownik ten rejestr opuszcza: Milczenie obejmuje wybór, a nie zdanie., Warstwa pyta o Przyłączenie, czyli o obiekt składniowy. (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • Spójnik stojący wewnątrz swojego zdania, a nie na jego czele: Milczenie jest zatem wartością., Reguła jest bowiem tania. (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • Ten sam spójnik na czele całego zdania, wiążący je z poprzednim: I nikt tego nie zauważył., Zatem milczenie jest wartością. (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • Spójnik skorelowany, czyli powtórzony przed każdym członem, na poziomie zdaniowym i imiennym: Ani parser nie rośnie, ani linter nie sprawdza., Ani parser, ani linter nie rośnie. (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • A colon opening a clause or a noun phrase, which is how this register introduces an explanation, and a semicolon or a dash separating two clauses: Cena jest niska: gramatyka jest bezkontekstowa., Gramatyka ma dwie role: podmiot i dopełnienie. (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • Tryb przypuszczający, czyli czas przeszły z cząstką by za sobą: Czytelnik nie odzyskałby ról., Napisałbym program., Zażądałem, by wyszedł. (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md)
  • Czas przyszły w obu rolach formy bedzie: sama orzeka o podmiocie, a nad czasownikiem niedokonanym składa czas złożony — Cena będzie niska., Program będzie zapisywał ustawienia., Program będzie zapisywać ustawienia. (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md)
  • Predykatyw, czyli słowo, które orzeka bez podmiotu i bez czasownika: Trzeba czytać dokumenty., Widać granicę w odpowiedzi., Nie wiadomo. (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md)
  • Cząstka przy zdaniu i wewnątrz grupy imiennej: Program już zapisuje ustawienia., Już program zapisuje ustawienia., Nawet ptaki przestały śpiewać. (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md)
  • Cudzysłów obejmujący grupę imienną, czyli tytuł albo termin cytowany: Same „Zasady techniki prawodawczej” stoją poza tą sumą. Grupa przechodzi przez niego cała, więc odmienia się wedle roli, w której stanęła.
  • Nawias obok zdania składowego, czyli wtrącenie, którym ten rejestr dopowiada: Zdanie stoi (docs/subset.md)., Cena jest niska (niżej). (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • Para myślników obejmująca wtrącenie w środku zdania, tam gdzie staje okolicznik: Zepsute miejsce — w prozie czy w kodzie — nie potrzebuje lepszej wersji., Reszta jest prywatna — nazwa funkcji w module — i rusza ją zwykła robota. (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • The past tense, agreeing with the subject in gender as well as in number, and with the person clitic Morfeusz cuts off the form: Program zapisywał ustawienia., Napisałem program. What the form does to agreement is konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md
  • A że clause as what a verb takes, which is a position in its frame rather than a construction beside the others: Mieszkańcy grożą, że zablokują ulice.
  • Okolicznik wyrażony zdaniem, przed swoim zdaniem i za nim: Program zapisuje ustawienia, gdy linter sprawdza tekst. (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md)
  • A relative clause on a noun phrase, agreeing with it in number and gender, with the pronoun standing for the subject, for the object, for the object in the genitive its verb's frame demands (cena, której żądamy, Kogo dotyczy zmiana?, konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md), or under a fronted preposition together with the group it stands in: Widoczny jest wzrost aspiracji społeczeństwa, które chce zdobywać wykształcenie., ustawy, na podstawie której jest ono wydawane The group carries the number and gender of the pronoun rather than of its own head, because it is the pronoun that agrees with the antecedent; the construction is argued konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md
  • Zdanie względne z zaimkiem co, o poprzedniku zaimkowym albo zdaniowym, nad zdaniem składowym i nad całym ciągiem współrzędnym: To, co mogło się zepsuć, jest tanie., Cena jest niska, co przekreśla sens działań., Bierzemy ostry zakręt, dzięki czemu unikamy zderzenia. Rzeczownika ten zaimek za poprzednik nie bierze, i to jest cała różnica między nim a który (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md)
  • Zdanie pytające o grupie imiennej na czole, w pozycji podmiotu, dopełnienia i wyrażenia przyimkowego: Który aktor robi na tobie największe wrażenie?, Które zadania gmina wykonuje?, W którym roku ustawa weszła? Grupą pytajną jest zaimek przy rzeczowniku, a nie sam zaimek, i jest ona rolą, którą werdykt nazywa, bo mówi, o co zdanie pyta. Pod przyimkiem stoi ta sama grupa, więc pozycja trzecia jest drugim czołem, a nie trzecim kształtem grupy.
  • Pytanie zależne jako to, co czasownik bierze, czyli pozycja ramy osobna od pozycji zdania z że: Ustawy określają, które zadania własne gminy mają charakter obowiązkowy. Spójnika ono nie ma, bo podporządkowuje sam zaimek.
  • Pytanie o okoliczność, w obu miejscach, w których pytanie stoi: Dlaczego gramatyka rośnie?, Pyta, dlaczego gramatyka rośnie. Wysunięty jest tu przysłówek, a nie rola, więc zdanie pod nim jest całe, a lematy wchodzą pojedynczo, bo rozdziela je reszta czytań, które mają (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md)
  • Kopuła opuszczona przy jednym rzeczowniku, czyli zdanie składowe bez czasownika: Przepisy, o których mowa, obowiązują., Mowa o zadaniach. (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md)
  • Łącznik to między dwiema grupami w mianowniku, czyli drugie zdanie bez czasownika: Flaga to płat tkaniny określonego kształtu., Parser to nie kompilator. Podmiotem jest grupa za łącznikiem, a orzecznikiem ta przed nim (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md)
  • Ten sam łącznik przy formie osobowej kopuli, w trzech szykach: Był to nieforemny chłopak., To są oczywistości., Kot to jest zwierzę. Kopula zgadza się tu z podmiotem stojącym za łącznikiem, a przeczenie wchodzi tymi ciałami samo: Parser to nie jest kompilator. (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md)
  • Przysłówek u trzech gospodarzy: jako okolicznik zdania, w każdej pozycji, którą okolicznik ma (Program zapisuje ustawienia szybko., Teraz program zapisuje ustawienia.), oraz jako określenie przymiotnika i drugiego przysłówka, gdzie stoi sam przysłówek stopniowany (Koszt bardzo dużego pliku jest niski., Program zapisuje ustawienia bardzo szybko.). (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md)
  • Any number of prepositional adjuncts on one verb, because postępować wobec innych w duchu braterstwa has two
  • Prepositional phrases, with the preposition governing the case. One lemma stays out, by name: Morfeusz reads a as the preposition of dwa bilety a pięć złotych, which this register does not have (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md)
  • A prepositional phrase in front of the clause, which modifies the clause rather than any noun in it
  • An adjunct in every other position a prepositional phrase can follow a noun phrase in: around the verb in each of the orders, before the object, after a noun that already carries an adjective or a genitive, and after a participle. The positions are one decision rather than a list, and Przyłączanie wyrażeń przyimkowych is where it is taken, enumerated and priced.
  • Agreement throughout, as unification rather than as a separate check: Nowa program zapisuje ustawienia. has no derivation at all

Agreement being the parse rather than a check on the parse is what makes the rejection precise. There is no rule that says an adjective must agree with its noun. There is only a production that shares a variable between them, and a sentence that cannot satisfy it is not in the language.

Zdanie deklaruje córki, a warunek deklaruje szyk

Produkcja mówi naraz dwie rzeczy: z czego zdanie się składa i w jakiej kolejności te córki stoją. Rozdzielone, te dwie rzeczy mieszczą się w kilku deklaracjach, z których rozwinięcie pisze kilkadziesiąt ciał zdanie_składowe. Deklaracja wymienia same córki, warunek precedencji obok niej mówi, które ich przestawienia wchodzą, a rozwinięcie składa jedno z drugim przed rozbiorem (olski/precedencja.py). Kończy się ono przed tablicą Earleya, więc tablica dostaje ciała wypisane. Olski zajmuje przez to szczebel 1 drabiny i płaci dokładnie tym, czym ten szczebel każe płacić: preprocesorem gramatyki, a nie innym parserem.

Warunek wyklucza jeden szyk — ten, który zdanie składa już z podmiotu i orzeczenia — i mówi to wprost, zamiast go przemilczeć. Tego żąda od tej gramatyki decyzja o szyku wyżej — szyk spoza olskiego ma być wykluczony warunkiem, a nie brakiem ciała — i żąda tego samego od każdego szyku dopisanego później.

Miejsce na okolicznik wylicza to samo rozwinięcie. Reguła jest jedna: okolicznik staje po każdej córce, która jest grupą, oraz na końcu zdania, którego nie zamyka orzeczenie — to bierze swój okolicznik samo, przez wypełnienia. Pierwsza połowa tej reguły jest odpowiedzią na przyłączenie oddawane czytelnikowi (niżej): gdzie grupa imienna bierze wyrażenie przyimkowe za sobą, tam musi umieć wziąć je też zdanie.

Reguła obejmuje przy tym córkę czasownikową, bo polszczyzna okolicznik między czasownikiem a podmiotem stawia. Bez tej pozycji płaci się w obu walutach naraz: Trwa w tej sprawie dochodzenie. nie wyprowadza się wcale, a Zapisuje w pliku program ustawienia. wychodzi jednym czytaniem, w którym program ustawienia jest dopełnieniem, i nie wychodzi tym, w którym program zapisuje ustawienia. Drugie z tych dwóch jest tą samą pomyłką, przed którą broni reguła o obu czytaniach, a po werdykcie jej nie widać, bo o takim zdaniu narzędzie milczy. Zawężenie takiego kształtu mieści się po rozwinięciu w jednym argumencie deklaracji, a nie w kilkudziesięciu ciałach, z których żadne go nie wypowiada, i dopiero wtedy da się je wycenić jednym przebiegiem.

Regułę liczy rozwinięcie, a nie ręka, i widać to na zdaniu względnym: miejsc na okolicznik jest tam za wysuniętą rolą trzy, a bez trzeciego Ustawa, którą organ w tym trybie wydaje, jest tania. wychodzi jednym czytaniem, w którym w tym trybie dochodzi do organ, a czytania z okolicznikiem przy wydaje nie ma skąd wziąć — czyli milczenie nad zdaniem, które czytelnik czyta dwojako.

Przyłączanie wyrażeń przyimkowych: olski nie wybiera

Program zapisuje ustawienia w pliku.

w pliku dochodzi do czasownika albo do dopełnienia, a to są dwa różne zdania o tym, gdzie te ustawienia są. Oba wyprowadzenia są polszczyzną, więc własność jednoznaczności to zdanie odrzuca.

Konstrukcja nie jest przy tym rzadka. Niemal każde zdanie z wyrażeniem przyimkowym po dopełnieniu jest wieloznaczne tak samo, więc własność w tym brzmieniu wyklucza dużą i zwyczajną część technicznej polszczyzny.

Porównanie, którym ten dokument się otwiera, na to trafia. przewyższać porównuje pod jakimś względem — w czym jedno przewyższa drugie — i to brak tego względu każe Chałka przewyższa zwykłą bułkę. czytać sztywno, więc kto pisze to zdanie, ten ten wzgląd nazywa: Chałka przewyższa zwykłą bułkę pod względem smaku. A to znowu są dwa czytania, jedno, w którym wzgląd należy do porównania, i drugie, w którym należy do bułki.

Jedna pozycja z tego wychodzi i gramatyka ją bierze:

Pod względem smaku chałka przewyższa zwykłą bułkę.

Wyrażenie przyimkowe określa polski rzeczownik tylko zza niego, więc przed zdaniem nie ma rzeczownika, do którego mogłoby dojść, i czytania, w którym smak należy do bułki, nie ma — ani dla parsera, ani dla polskiego czytelnika. Wysunięcie nie żąda od czytelnika niczego, bo jest pozycją, którą język ma, a co daje jego dopuszczenie nad bankiem drzew, liczy corpus.md.

Wyjścia z tego są trzy: przyjąć koszt i odrzucać takie zdania, przyłączać zawsze do czasownika, chyba że coś wymusza inaczej, albo uznać, że te dwa czytania mówią o jednej sytuacji i liczyć je za jedno. Rozstrzyga między nimi prawdziwa polszczyzna, a nie gust.

Bank drzew nie zna domyślnego przyłączenia

Ściągnięcie korpusu opisuje corpus.md, a potem:

python3 -m harness.attachment Składnica-frazowa-180723/

W wydaniu 2018 Składnicy stoi 5 837 wyrażeń przyimkowych w pozycji, w której olski widzi dwa czytania: tuż za grupą imienną, która się na nich kończy, więc przyłączenie do rzeczownika jest do wzięcia. 4 517 z nich stoi w zdaniu, w którym czasownik stoi przed wyrażeniem, czyli przyłączenie do czasownika jest do wzięcia tak samo. Wybór anotatorów rozkłada się na nich tak:

dokąd doszło wyrażeń
do rzeczownika 2 698 59.7%
do czasownika albo do zdania 1 378 30.5%
gdzie indziej 441 9.8%

„Gdzie indziej” to fraza wymagana szersza niż samo wyrażenie, fraza przymiotnikowa i drugie wyrażenie przyimkowe; żadne z tych trzech nie jest tym wyborem, o który tu chodzi.

Tabeli nie rusza zmiana w gramatyce, bo mierzone są cudze drzewa i żadna produkcja olskiego nic do tych liczb nie wnosi. Rusza ją wydanie korpusu i to, co harness/attachment.py liczy: które kategorie są zdaniem, a które grupą imienną, i co znaczy „po czasowniku”.

Rozkład nie zmienia się na tyle, żeby przyimek go przewidywał. Odsetki niżej liczą się z dwóch przyłączeń, o które tu chodzi, a nie z całej tabeli wyżej, więc porównują się do 66.2%, czyli do tego, ile z tych dwóch bierze rzeczownik. Nad w jest to 65.0% do rzeczownika, nad na 65.2%, nad do 60.6%, a najbardziej przechylone dla daje 83.1%, więc nawet leksykon przyimków myliłby się co szóste zdanie, a nad najczęstszymi co trzecie.

Dlatego olski przyjmuje koszt

Wyjście drugie, przyłączaj do czasownika, jest czytaniem mniejszościowym: stawiałoby na 30% wtedy, gdy polszczyzna wybiera 60%. Konwencja, która myli się ponad dwa razy częściej, niż trafia, nie jest konwencją, którą czytelnik ma; to jest ten sam zarzut, który obalił ustalenie szyku na SVO, tyle że tutaj z liczbą pod spodem.

Wyjście trzecie musiałoby twierdzić, że te dwa czytania mówią o jednej sytuacji. Klasa się na to nie zgadza, i mierzy to ta sama komenda: 576 przyłączeń do czasownika to frazy, których czasownik wymaga swoim schematem, a 214 przyłączeń do rzeczownika to frazy, których żąda sam rzeczownik. Po żadnej z tych dwóch stron nie ma parafrazy: przeczytanie frazy wymaganej po drugiej stronie łamie schemat tego, kto jej żądał. Twierdzenia o jednej sytuacji nie da się postawić nad taką klasą.

Zostaje wyjście pierwsze i olski je bierze. Autor wysuwa wyrażenie przed zdanie albo dzieli zdanie na dwa, a olski melduje dwa czytania i zdania nie przyjmuje.

Ile ta decyzja kosztuje nad rejestrem, a nie nad bankiem drzew, jest zmierzone osobno i wychodzi wysoko: pozycję dwuznaczną niesie większość zdań polskiej dokumentacji, a czytelnik ma nad nią jedno rozumienie. Decyzji to nie przewraca, bo liczby wyżej mówią o tym, czego nie da się zgadnąć, a nie o tym, co czytelnik widzi, i te dwie rzeczy są prawdziwe naraz. Rachunek wraz z próbką przeczytaną ręką trzyma open-questions.md.

Przyjąć koszt to znaczy dać oba czytania wszędzie

Wyjście pierwsze wygląda na takie, które od gramatyki nie żąda niczego, i to jest w nim mylące. Odrzucenie jest uczciwe tylko wtedy, gdy oba przyłączenia w ogóle mają gdzie się wyprowadzić. Pozycja, w której gramatyka ma regułę na jedno z nich i nie ma na drugie, nie odrzuca zdania — przyjmuje je z jednym czytaniem, czyli wybiera przez przeoczenie to, czego ta decyzja wybierać zabrania.

Takich pozycji jest tyle, ile zdanie ma miejsc, w których za grupą imienną może stanąć wyrażenie przyimkowe, i każda z nich jest zwyczajną polszczyzną:

  • po podmiocie w szyku SVO, przed orzeczeniem (Przybysze z najnowszej fali na ogół stronią od organizacji.)
  • po dopełnieniu i po podmiocie w szyku OVS (Ustawienia w pliku zapisuje program.)
  • po każdej z dwóch grup imiennych w czterech pozostałych szykach (Program ustawienia w pliku zapisuje.)
  • po podmiocie w szykach z czasownikiem na czele, przed orzecznikiem i za nim (Trwa dochodzenie w tej sprawie.)
  • po orzeczniku wysuniętym przed kopulę i po podmiocie za nią (Wejściem w tym trybie jest zwykły tekst.)
  • przed dopełnieniem, wewnątrz orzeczenia (Program zapisuje w pliku ustawienia.)
  • po czasowniku w szykach z czasownikiem na czele (Trwa w tej sprawie dochodzenie., Zapisuje w pliku program ustawienia.)
  • za całym ciągiem współrzędnym, imiennym i przymiotnikowym, obok tego samego wyrażenia stojącego pod członem ostatnim (pliki i katalogi w tym drzewie, wolni i równi pod względem swej godności)
  • po rzeczowniku, który już ma przy sobie przymiotnik, dopełniacz albo oba (akcja zbrojna w Strefie Gazy, zadania ochrony ludności w gminie), oraz po imiesłowie (powiązani z interesami postkomunistów)
  • wewnątrz zdania względnego, wokół tego, co w nim zostało: po zaimku, między podmiotem a czasownikiem i na końcu (reguła, która w tym trybie rozstrzyga, polszczyzna, którą ktoś w tym trybie napisał)
  • wewnątrz pytania, w tych samych trzech miejscach za grupą pytajną (Który program w tym trybie zapisuje ustawienia?)

Produkcji jest kilkadziesiąt, bo pozycja powtarza się w każdym szyku, który ją ma, a szyk jest w tej gramatyce osobną produkcją. Ile ich jest dzisiaj, mówi olski/subset/podrzędne.py, a nie ten akapit: rusza je każde dopisanie do gramatyki, a liczy się je tak, jak się je zdejmuje. Wiersz kosztuje przez to tym więcej ciał, im więcej szyków go ma, i to jest w tej gramatyce cena jednego szyku więcej. Przysłówek dostaje każdą pozycję listy okoliczników za darmo, bo lista bierze go tak samo jak wyrażenie przyimkowe (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md), a pytanie kosztuje najwięcej, bo ma własne czoło i własne orzeczenie. Wiersz ostatni, czyli okolicznik po czasowniku, ma pozycję w każdym szyku, w którym czasownik stoi przed grupą imienną. Pozycję wewnątrz zdania względnego i wewnątrz pytania pisze rozwinięcie szyku, a nie ręka, i jest to jedna pozycja w dwóch konstrukcjach z listy wyżej, którą gramatyka pisana ręką miała w dwóch ciałach z trzech. Wchodzi produkcja, w której okoliczniki stoją obok czegoś jeszcze, w tym obok drugiego okolicznika, oraz ta, w której wyrażenie_przyimkowe dochodzi do głowy mającej już przydawkę albo do imiesłowu, czyli człon_przymiotnikowy → adj|ppas wyrażenie_przyimkowe. Wchodzi też ciało, w którym wyrażenie_przyimkowe stoi za całym ciągiem współrzędnym, bo to samo wyrażenie mieści się zarazem pod członem ostatnim (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md). Nie wchodzi człon_imienny → subst wyrażenie_przyimkowe, czyli naga głowa z okolicznikiem: jest to sama grupa imienna z wyrażeniem przyimkowym, a nie drugie miejsce, w którym to wyrażenie się mieści. Nie wchodzi z tego samego powodu zdanie_składowe → orzeczenie_rzeczownikowe okoliczniki, czyli kopuła opuszczona z okolicznikiem: rzeczownik orzekający grupą imienną nie jest, więc temu wyrażeniu nie ma tam do czego dojść poza zdaniem składowym. Granica jest wypisana dlatego, że liczba nad nią jest zapisana w dwóch dokumentach, a policzyć ją drugi raz można tylko wtedy, gdy wiadomo, co się liczy. Rusza tę liczbę każda produkcja dająca modyfikatorowi pozycję, a policzenie jej na nowo jest odliczeniem ręką według granicy wyżej, bo żaden przebieg jej nie drukuje.

Dwa z tych zdań pokazują, po czym brakującą pozycję poznać, i nie jest to zdanie odrzucone. Ustawienia w pliku zapisuje program. wygląda na pozycję, w której zostaje samo czytanie rzeczownikowe, i nią nie jest: gdy reguła OVS okolicznika nie bierze, wyrażenie dochodzi tylko do rzeczownika, a zdanie wychodzi jednoznaczne tam, gdzie polski czytelnik ma oba czytania. Program zapisuje w pliku ustawienia. wychodzi wtedy jednym czytaniem, w którym w pliku ustawienia jest jedną frazą i dopełnienia nie ma wcale. Oba zdania są wieloznaczne, a bez swojej pozycji każde z nich zostaje przyjęte, i to jest ta różnica, której po samym werdykcie nie widać.

Nad Składnicą płaci się za to przyjętymi zdaniami, a kupuje czytania, których olski nie czyta odwrotnie: gramatyka bez pozycji przy grupie imiennej i przymiotnikowej czyta wbrew ręcznemu rozbiorowi ponad dwieście zdań, a z nimi dwadzieścia kilka, i żadne z nich nie jest przyłączeniem, które olski wybrał. Ile ich dokładnie jest po obu stronach i czym są te, które zostają, trzyma corpus.md; tutaj stoi rzędem wielkości, bo liczba zapisana w obu miejscach rozeszła się już raz i nikt tego nie zauważył.

Klasa nie jest przez to zamknięta: 576 z 4 517 wyrażeń wyżej, czyli 13%, to frazy, których czasownik żąda swoim schematem, a tam odczytanie rzeczownikowe schemat łamie, zamiast z nim konkurować. Tyle zdjąłby leksykon walencyjny dochodzący do każdej pozycji, a ten nie zdejmuje z klasy nic, bo mówi o bierniku, a fraza wymagana jest tu przyimkowa.

What it does not cover yet

Every one of these is a sentence that gets rejected and should not be:

  • Nawias stojący w środku grupy imiennej: Grupa imienna (ta z dopełniaczem) stoi tu. jest odrzucone, gdzie Grupa imienna stoi tu (niżej). wyprowadza się i gdzie Grupa imienna, która stoi (niżej), jest tania. też, bo pozycje nawiasu są dwie i obie zamykają zdanie (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md).
  • Grupa imienna z elipsą głowy, czyli przydawka stojąca za rzeczownik, którego zdanie przed chwilą użyło: Wszystkie obsadza jedna osoba. jest odrzucone, gdzie Wszystkie role obsadza jedna osoba. wyprowadza się, i tak samo padają ani jedna, dwie z nich oraz w każdym z nich. Pozycja jest jednym ciałem — człon grupy imiennej złożony z samej przydawki — i to ciało wyceniła sonda różnicowa (harness/ruch.py). Nad bankiem drzew wyciąga ono pod złotą morfologią 89 zdań z odrzucenia, a jednoznaczność odbiera 168 zdaniom przyjętym wcześniej; z tych 89 zgadza się z drzewem wzorcowym 54, a 27 wychodzi przeczytanych na opak. Pod żywą morfologią wyciąga 54, a jednoznaczność odbiera 313. Nad prozą tego repozytorium przyjmuje kilkanaście zdań, a jednoznaczność odbiera kilkadziesiąt. Bilans jest ujemny w każdym z trzech przebiegów, i to jest cała odpowiedź: konstrukcję tę pisze ten rejestr zdanie po zdaniu, a płaci za nią autor przepisaniem (pisanie-po-olsku.md).
  • Forma przyimkowa zaimka w drugim członie ciągu pod jednym przyimkiem: Program zapisuje ustawienia dla niego i niej. jest odrzucone, gdzie Program zapisuje ustawienia dla niego. wyprowadza się, bo licencji udziela tej formie przyimek stojący przed nią (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md).
  • Two separating signs in one sentence, whether the same one twice or one of each. Cena jest niska; gramatyka jest bezkontekstowa; parser jest tani. is rejected where either half of it derives, and so is a sentence carrying a colon and a semicolon at once. Both signs stand at the level of the sentence (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md), and zdanie carries neither, so there is nothing to recurse through. What such a production would have to settle is what the second sign separates: (A; B); C and A; (B; C) are the same string and a right-recursive body would give it two derivations, where the enumeration this register writes with semicolons is one flat list.
  • Wypełnienie inne niż dopełnienie, wysunięte przed to, co orzeka bez podmiotu: Czytać trzeba dokumenty. jest odrzucone, gdzie Usterkę zgłoszono. wyprowadza się (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md). Programy trzeba czytać. zostaje na zewnątrz z innego powodu: programy jest tam dopełnieniem bezokolicznika, a nie predykatywu, a dopełnienie wysunięte przed bezokolicznik, który je bierze, ma pozycję przy formie osobowej i tylko przy niej (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md).
  • Dopełnienie w celowniku wysunięte na czoło: Komu parser odpowiada? jest odrzucone, gdzie Kogo dotyczy zmiana? wyprowadza się (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md). Pozycja jest tam wypisana dopełniaczem, a nie wzięta z leksykonu całą listą, i tamta sekcja trzyma pomiar, który celownik zatrzymał.
  • Słowa, którymi ten rejestr pyta poza tymi, które już wchodzą (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md oraz konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md): jak, jaki, ile. Pozycja ta stoi na tej liście inaczej niż pozostałe, bo zdania z nią nie padają: Pyta, ile ta gramatyka kosztuje. wyprowadza się, a wyprowadza się czytaniem, którego polszczyzna nie ma. Morfeusz daje jak oraz ile część mowy adv, a jaki przymiotnikową, i olski bierze te części mowy całe, więc słowo pytające staje okolicznikiem albo przydawką, a pytania zależnego w takim zdaniu nie ma. Dopisanie ma więc dwie połowy i pierwsza z nich jest zawężeniem: czytanie okolicznikowe ma zejść przed czołem, które je zastąpi (roadmap.md). Każde z tych słów żąda przy tym innego kształtu, więc jest to kolejka konstrukcji, a nie jedna pozycja: jak i ile mają poza pytaniem czytania, które ta gramatyka bierze — spójnik porównania i liczebnik rządzący dopełniaczem — a jaki żąda kształtu grupy pytajnej. Czwartym z nich było dlaczego i ono weszło (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md).
  • Pytanie o miejsce: Gdzie są przetrzymywani zakładnicy? jest odrzucone, gdzie Wchodzi w roadmap.md, gdzie każdy etap ma kryterium wyjścia. wyprowadza się (konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md). Kształt tej pozycji gramatyka ma, odkąd bierze pytanie o okoliczność, i zostaje sam lemat, którego dopisanie zmierzono i odłożono: daje ono drugie czytanie każdemu zdaniu, w którym gdzie otwiera okolicznik pod czasownikiem spoza leksykonu, bo pytanie zależne stoi w ramie domyślnej. Wraca razem z zawężeniem tamtej pozycji, a todo/ trzyma i pomiar, i ruch.
  • Liczebnik pisany cyfrą, czyli ten, którym ten rejestr liczy: Termin wynosi 14 dni. jest odrzucone, gdzie Termin wynosi czternaście dni. wyprowadza się dwoma czytaniami. Cenę i warunek wejścia trzyma cyfry olski nie bierze, a liczebnik rządzący z dopełniaczem pojedynczym — półtora roku — stoi poza tym z tego samego powodu, z którego mnogi wszedł: rządzi innym przypadkiem.
  • Przeczenie przy łączniku to, w zdaniu bez czasownika i bez grupy przed łącznikiem: To nie kot. jest odrzucone, gdzie Parser to nie kompilator. wyprowadza się i gdzie To nie są oczywistości. też (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md). Pozycja jest osobnym ciałem i osobną liczbą, której nikt nie policzył; todo/ trzyma ten przebieg.
  • Narzędnik bez przyimka wysunięty przed zdanie: Wieczorem wziął lustro. jest odrzucone, gdzie Wziął lustro wieczorem. wyprowadza się. Pozycja ta jest zmierzona i odrzucona, bo zderza się z orzecznikiem wysuniętym przed kopulę (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md), więc wraca dopiero z cechą, która te dwa rozdzieli.
  • Liczebnik rządzący w orzeczniku: Torów jest dwa. jest odrzucone, gdzie Tory są dwa. wyprowadza się (konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md). Podmiot stoi tam w dopełniaczu, a orzeczenie nie zgadza się z niczym, więc jest to osobne ciało i osobna liczba, której nikt nie policzył; todo/ trzyma ten przebieg.
  • Zdanie orzekające samym istnieniem: Bóg jest. jest odrzucone, gdzie Świeca zgasła. wyprowadza się. Kopula wypadła z ciała, w którym przy czasowniku nic nie stoi, i wypadła po to, żeby narzędnik nie czytał się przy niej dwojako (konstrukcje-gramatyczne/okolicznik.md).
  • Człon bez czasownika wtrącony w środek zdania, a nie postawiony na jego końcu: Skład, czyli Morfeusz, jest tani. jest odrzucone, gdzie Parser jest tani, czyli Morfeusz. wyprowadza się (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md). Pozycja jest jedna i stoi na końcu zdania składowego, tak samo jak pozycja nawiasu, a miejsce w środku zdania ma odtąd para myślników (konstrukcje-gramatyczne/zdanie-złożone.md). Człon w tym miejscu żąda przecinka po obu stronach, a przecinek zamykający jest w tej gramatyce ciałem osobnym, nie cechą, więc pozycja wpuściłaby w środek zdania także człon niedomknięty; todo/ trzyma ten przebieg.
  • Nazwa postawiona przy rzeczowniku bez spójnika: Bank drzew Składnica mierzy gramatykę. jest odrzucone, gdzie Składnica jest bankiem drzew. wyprowadza się. Ten rejestr nazywa tak każdy artefakt zewnętrzny — korpus Składnica, słownik Morfeusz — a od członu bez czasownika różni tę konstrukcję to, że spójnika nie ma, więc nie ma czym jej wpuścić bez wpuszczenia zarazem dwóch rzeczowników postawionych obok siebie przez pomyłkę.
  • Predykatyw postawiony za formą bedzie, a nie przed nią: Będzie trzeba zmierzyć cenę. jest odrzucone, gdzie Trzeba będzie zmierzyć cenę. wyprowadza się (konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md). Szyk odwrotny jest osobnym ciałem i osobną liczbą, której nikt nie policzył; todo/ trzyma ten przebieg.

Implementation

olski/morph.py wraps Morfeusz 2, which supplies segmentation and every reading of every form, choosing none of them.

olski/grammar.py is the formalism: productions, symbols, and feature unification. A grammar is Python data rather than a notation of its own. It also answers whether any terminal takes a reading at all, which is what lets a rejected sentence say what it stood on: więzy wyprowadzone z gramatyki owns why that question belongs here rather than in a layer beside the grammar.

That formalism is tier 0 of the cost ladder: every feature value is a finite set of tagset atoms, unification is intersection, and a variable is scoped to the production that uses it, so the grammar underneath the features is context-free, for the reason design-notes.md gives. Reading a segmentation graph rather than a string does not reach past it, the context-free languages being closed under intersection with a regular one. Tier 0 is where the implementation stands and not what the track is committed to; design-notes.md owns that distinction.

olski/parse/ builds the forest and summarizes it. It is an Earley chart over the segmentation graph, so one packed position stands for a constituent shape however many derivations sit under it, and a sentence with six undecided attachments is six positions rather than sixty-four trees. That is what the verdict wanted sooner than the grammar did: the reader is shown the preposition and the heads it reaches, one line per undecided choice. Werdykt jest zapytaniem o las owns that argument, and tożsamość czytania owns what may share a position and how the counting joins two of them.

olski/subset/ is olski itself: the grammar, what it reads as one word, the readings it declines to consider, and the verdicts.

python3 -m olski.check -c "Zapisz plik konfiguracyjny." --readings