Komendy i sondy

harness/pomiar.py ma własny wiersz poleceń, choć bierze już to samo, co bierze harness/komenda.py. Stał poza nim, dopóki rozdawał ścieżki na bank drzew albo pliki prozy; po podziale bierze sam katalog, czyli dokładnie wejście tamtego modułu, a --limit, --przykłady i --jobs tamten moduł już daje. Ruchem jest deklaracja Komenda zamiast tego parsera, z --morphology, --blockers i --examples podanymi funkcją dopisującą argumenty. Do rozstrzygnięcia jest przy tym język flag, bo harness/komenda.py pyta o --przykłady, a ten przebieg o --examples, i jest to ta sama decyzja, co przekład wydruku, więc oba wpisy podnosi się razem.

Kod wyjścia olski-check nie widzi zdania z zapomnianą kropką. Napisu niedomkniętego nie liczy do mianownika nikt, żeby nagłówek nie psuł pomiaru (Verdict.punktowane w olski/werdykt.py), więc przebieg nad tekstem z jedną zapomnianą kropką kończy się zerem. Nad prozą pisaną ręką jest to usterka do zgłoszenia, a nad docs/ wraz z nagłówkami — nie, i tej różnicy komenda o sobie nie wie, bo dostaje pliki, a nie ich rodzaj. Ruchem jest flaga, po której unclosed liczy się do kodu wyjścia, albo zdanie mówiące, czemu nie liczy się nigdy. Do przeczytania jest przebieg nad README, bo tam ta różnica rozstrzyga o przyrządzie pomiarowym (docs/roadmap.md).

Lista czytań mnoży odmiany zdań składowych, a mogłaby je sumować. Wpisem na liście jest jedno czytanie, a streszczeniem czytania krotka o słowniku na każde składowe (describe w olski/parse/streszczenie.py), więc dwa składowe wieloznaczne każde na swój sposób dają tyle wpisów, ile jest par ich odmian, po tyle wierszy każdy, ile zdanie ma składowych. Cenę tę opisuje docs/parsowanie.md i bierze ją świadomie, więc ten wpis odwraca decyzję, a nie naprawia przeoczenie. Ruchem jest wpis na zdanie składowe wraz z odmianami tego jednego składowego, czyli ten sam kształt, jaki ma wiersz o konstytuencie rozbieżnym (Rozbieżność w olski/parse/podsumowanie.py): wpisów jest wtedy tyle, ile składowych, a wierszy tyle, ile odmian wszystkich składowych razem. Sam kształt jest tu łatwiejszy niż dwie decyzje, które on wymusza. Pierwsza: czym jest to samo zdanie składowe w dwóch czytaniach, skoro czytania rozcinają zdanie w różnych miejscach — Ludzie są wolni, równi i szczęśliwi. ma czytanie o jednym składowym i czytanie o dwóch, więc numer w krotce znaczy w nich co innego. Druga: co liczy wtedy podpis streszczenia odczytań na witrynie (podpisOdczytań w witryna/skrypt.js), bo odczytań liczyć przestaje. Do przeczytania jest wydruk python3 -m olski.check --readings nad proza/README.txt (python3 -m harness.markdown README.md --into proza/): jedno zdanie tego pliku wychodzi tam kilkudziesięcioma streszczeniami, a reszta pojedynczymi, więc ruch opłaca się samemu ogonowi rozkładu i trzeba przeczytać, czy ogon jest wart osobnego kształtu listy.

Dwie sondy czytają Walentego i pytają go o różne schematy, a różnicy nie zmierzył nikt. harness/rama.py odsiewa kwalifikatory archaiczny i zły przez BRANE, bo schemat tak oznaczony nie należy do rejestru, o który olskiemu chodzi, a harness/konwersy.py bierze wszystkie schematy lematu i o kwalifikator nie pyta wcale. Jedna z dwóch odpowiedzi jest gorsza i nie wiadomo która: liczba konwersów jest górnym oszacowaniem, które i tak myli się w jedną stronę (docs/disambiguation.md), więc schemat archaiczny mógł ją podnieść, a mógł nie trafić w kryterium pary. Ruchem jest przebieg harness/konwersy.py z tym odsiewem i bez niego, a potem albo BRANE wspólne dla obu sond, albo zapisany powód, czemu jedna go nie chce. Do przeczytania jest _pewność w harness/rama.py oraz dwanaście par, które tamta sonda wypisuje: jeżeli odsiew rusza liczbę, to rusza i te pary, a wtedy należy się ich przeczytanie, a nie sama poprawiona liczba.

Polecenie powtarzające pomiar luki zlepia siedem aktów cat-em, a sonda bierze je teraz osobno. Blok w docs/design-notes.md pisze cat proza/ustawy/*.txt > proza/ustawy-razem.txt i mierzy nad zlepkiem, gdzie python3 -m harness.luka proza/ustawy/*.txt mierzy nad tymi samymi aktami i składa z nich jeden raport. Ruchem jest podmiana obu wierszy na jeden, a przed nią przebieg nad tym rejestrem, bo raport scalony równa się przebiegowi nad zlepkiem tylko wtedy, gdy każdy plik kończy się znakiem kończącym zdanie: inaczej zlepek skleja ostatnie zdanie jednego aktu z pierwszym zdaniem drugiego, a raport scalony tego nie robi. Nad prozą tego repozytorium sprawdzono, że obie drogi dają wydruk co do znaku ten sam; nad rejestrem ustaw nie sprawdził tego nikt, a bez tego podmiana rusza figury i nic o tym nie mówi. Wpis podnosi więc sesja, która ten rejestr ma.

olski chodził po katalogu, a olski-check bierze tylko pliki. Widać to w poleceniu, którym docs/extraction.md bierze liczbę fragmentów: stoi przed nim find, bo inaczej nie ma czego podać. Komenda, która po katalogu chodziła, wyszła razem z pakietem reguł, a zejście po rglob ma dziś jedno miejsce i nie jest nim ta komenda: pliki_prozy w harness/__init__.py bierze pod podanym katalogiem pliki o rozszerzeniu, które pisze ekstrakcja, i schodzi tam dla każdej sondy. Zawołać go stamtąd olski/check.py nie może: import idzie w jedną stronę, a paczka niesie samo olski, i oba te powody stoją w docstringu tamtego modułu. Ruchy są więc dwa i różnią się tym, czyim faktem jest rozszerzenie prozy. Rozszerzenie dokumentu jest już faktem olskiego (CZYTNIKI w olski/wejście.py), więc pierwszy z nich ma precedens. Albo zejście przenosi się do olski/ razem z nim, a wtedy .txt przestaje być faktem o ekstrakcji i staje się faktem o tym, co olski-check podnosi z katalogu; albo ta komenda dostaje własne zejście, a rozszerzenie zostaje w dwóch kopiach. Po którymkolwiek z nich find z tamtego polecenia znika, a razem z nim powłoka, którą polecenie bierze tylko po to, żeby ktoś rozwinął mu glob. Do rozstrzygnięcia zostają wtedy dwie rzeczy, których tamto zejście nie ma. Pierwszą jest katalog o nazwie zaczynającej się kropką: korpus stoi w repozytorium, a jego kontrola wersji korpusem nie jest, więc pominięcie należy do chodzenia, a nie do testu na rozszerzenie, i katalog z kropką podany wprost staje się przez nie nieosiągalny. Drugą są pliki, które komenda minęła: olski-check ma mianownik, który tamten dokument cytuje, więc pominięcie w ciszy zmienia figurę, o której nikt się nie dowie, a sonda mianownika stamtąd nie cytuje nigdzie i milczy o tym bez ceny.

Werdykt mówi jednym zdaniem trzy rzeczy, które są trzema różnymi robotami. no production takes „X” pada i wtedy, gdy słownik czytania formy nie ma wcale, i wtedy, gdy je ma, a nie sięga po nie żadna produkcja; pierwsze naprawia wpis w olski.toml (docs/warstwa-leksykalna.md), a drugie produkcja w olski/subset/. Trzecie jest formą, której czytania zdjęła morfologia: Cena niego rośnie. wychodzi z tym komunikatem, a naprawą jest przyimek w zdaniu (docs/konstrukcje-gramatyczne/grupa-imienna.md), czyli ani leksykon, ani produkcja. Ta trzecia waży najwięcej na torze pisania pod tę gramatykę (docs/pisanie-po-olsku.md), bo komunikat odsyła autora do gramatyki, a poprawka stoi w jego zdaniu. Rozdziela ją już przebieg nad korpusem: bloker w olski/pokrycie.py daje formie opróżnionej wykluczeniem wiersz osobny od zdania bez struktury, więc po tamtej stronie kształt jest wybrany, a werdykt mówi o tej formie to samo, co o dwóch pozostałych. Rozdzielenia żąda ta sama własność, którą werdykt już realizuje raz — forma bez licencji stoi osobno od struktury bez licencji — tylko o szczebel niżej, i ma ona właściciela w docs/swigra.md. Kosztem jest wydruk, z którego jeden dokument wycina formy poleceniem: docs/ustawy.md bierze wszystko, co stoi za frazą no production takes do średnika, więc drugi komunikat rozsypuje tamto polecenie, jeżeli nie da się go wyciąć tak samo. Do przeczytania jest explain w olski/werdykt.py obok bez_licencji w olski/segmentacja.py: formy przychodzą tam jedną krotką, więc rozdzielenie ich żąda drugiego pola w Verdict, a nie samego drugiego napisu. Ruch ten stoi przed przekładem wydruku albo za nim, ale nie razem z nim: tamta zmiana bierze na nowo ręką każdy blok werdyktu w dokumentach.

harness/luka.py przepisuje z harness/ruch.py cały przebieg różnicowy: liczniki, przejścia, scalanie kawałków, tryb nad prozą i tabelę, czyli przeszło sto wierszy stojących drugi raz. Wiersz poleceń zszedł z tej listy razem z harness/komenda.py, który jest wspólny wszystkim sondom mierzącym nad korpusem, a gramatyka wariantu zeszła z niej razem z Sonda.gramatyki: wariant z luką jest dopiskiem, nie grupą zdejmowaną, i tamta sonda dopisek bierze. Ruchem jest więc przepisanie tego pliku na tamten przebieg. Do przeczytania są pytania i Raport._konkurencja, bo to one się nie generalizują: warianty luki są dwiema wersjami jednego dopisku, a nie grupą na wariant, więc pytanie o wchodzenie sobie w drogę nad nimi nie pada i pola zostają puste. Ta sama Sonda zamyka drugie rozejście, które kopia zdążyła już zebrać: oba tryby nad prozą w tym pliku wołają check raz na wariant, więc segmentują ten sam tekst tyle razy, ile wariantów, i tyle samo razy rozbierają zdanie, które olski odrzucił. harness/ruch.py przestał tak robić i pomijanie zbędnych rozbiorów ma tam jednego właściciela (_bez_zbędnych), a bierze on Sonda, której ten plik nie ma. Tej samej maszynerii żąda z drugiej strony wpis o porównaniu dwóch przebiegów bez polecenia: tam wariantem jest morfologia, a nie grupa produkcji zdjęta z olskiego, więc ten, kto podnosi którykolwiek z dwóch, wybiera kształt dla drugiego, i jest to jedna sesja.

harness/konwersy.py liczy lematy, a pytanie pod nią jest o zdania. Wraca ona ze 144 lematami z 17 224, czyli mówi, ilu czasowników dotyczy rama, której zdanie przechodnie samo nie wybiera, i nie mówi, jak często taki czasownik pada bez pozycji rozstrzygającej; docs/disambiguation.md trzyma to jako czwartą rzecz nierozstrzygniętą. Ruchem jest przebieg nad korpusem audytowym (docs/audit-corpus.md): dla każdego zdania, które olski przyjmuje, zapytać, czy jego czasownik jest jednym z tych lematów i czy stoi przy nim pozycja wybierająca schemat. Do przeczytania jest przedtem cała lista par, a nie dwanaście z niej, bo sonda sądu o parze nie wydaje, a te dwanaście mówi, że kryterium łapie głównie celownik posiadacza (tamże), więc przebieg nad rejestrem wart jest dokładnie tyle, ile lista, na której stanie.

Dwie sondy stoją nad jedną populacją i wołają tych samych świadków. harness/powtórzenie.py i harness/wybory.py pytają obie o pytania z harness/wieloznaczność.py i obie wypisują odpowiedź wraz ze zdaniem, nad którym padła; różni je to, że pierwsza wycenia wariantem granicę akapitu i regułę kandydata, a druga ma obok wzorzec czytany ręką (docs/rozstrzyganie.md). Ruchem jest jedna sonda z flagą na wariant, bo dwa przebiegi po tym samym korpusie rozejdą się na pierwszej zmianie w tym, co liczy się za pozycję. Do rozstrzygnięcia jest, co się wtedy dzieje z wydrukiem: sonda pierwsza liczy mianowniki rejestru (zdania, pierwsze w akapicie, pozycje z sąsiedztwem), a druga liczy trafienia wobec wzorca, i jeden wydruk z obojgiem czyta się jak dwa. Ten sam argument stoi już w drugiej sondzie po jej własnej stronie: losowania ma ona dwa, a mianownik każdego niesie plik z wpisami, więc scalenie dodaje trzeci tryb do dwóch, a nie drugi do jednego. Przeciw scaleniu jest to, że wzorzec przeżyje sondę: próba/wybory.txt stoi poza harness/ właśnie dlatego, a program czytający ten plik jest najtańszą rzeczą w tej parze.

Kolejka blokerów grupuje zatrzymania po części mowy, a nad wierszami zamkniętymi zbiera pod jedną nazwą formy żądające różnych konstrukcji: wiersz conj prowadzą nad tą prozą i oraz a, a pod nimi stoją czy, czyli i ani (docs/pisanie-po-olsku.md). Ruchem jest bloker w olski/pokrycie.py nazywający formę tam, gdzie każde jej czytanie należy do klasy zamkniętej (CLOSED_CLASS stoi w olski/segmentacja.py), a część mowy tam, gdzie nie: dla ustawienia przydatna jest część mowy, dla i napis. Do przeczytania jest, co taki wiersz zrobi z tabelami, które ten wydruk cytują — docs/corpus.md czyta wiersze interp, conj i part po nazwie — bo przemianowany wiersz żąda przeliczenia obu przebiegów nad bankiem drzew, a nie samego dopisania zdania. Wpis waży mniej, odkąd wiersz nazywa czytanie licencjonowane, bo interj jest wierszem prawdziwych wykrzykników, a nie kryjówką dla i.

Sonda nad Świgrą pyta jej wydruk o czas i o łuki, a info(trees, …) z tego samego wydruku pomija, więc różnicę, o którą w tym porównaniu chodzi najbardziej, harness/świgra.py zostawia niezmierzoną. Świgra liczy wyprowadzenia tam, gdzie olski liczy odczytania — counttrees w birnam_cleanforest.pl mnoży poddrzewa, a signature w olski/parse/czytanie.py kwotuje po lematach, wartościach cech i częściach mowy — i dziś rozstrzyga to samo czytanie źródła (docs/swigra.md). Ruchem jest trees i useful_edges dopisane do POLE, kolumna w wydruku sondy, a przed jednym i drugim trzecia poprawka z docstringu sondy, bez której obie te liczby nie dochodzą do wydruku Świgry. Decyzją, której to żąda, jest kwota: liczba drzew mówi o zapisie lasu, a nie o wieloznaczności zdania, więc porównanie z liczbą odczytań musi powiedzieć, co nad cudzym drzewem jest jednym kształtem — etykieta z rozpiętością czy samo nawiasowanie, w którym łańcuchy jednoelementowe pomija się. Druga decyzja jest o zakresie: docstring sondy deklaruje, że rzeczą mierzoną jest czas, a nie kształt drzewa, więc ten wpis go odwraca, a nie dopracowuje. Do przeczytania jest jedno zdanie puszczone obiema stronami: zdanie o koszcie szynki z docs/subset.md wychodzi u Świgry tysiącami drzew, a u olskiego kilkoma odczytaniami, a dopóki kwota nie jest wybrana, tych dwóch liczb nie ma jak zestawić.

Flaga --readings w olski/check.py jest po angielsku, a stojące obok niej --rozstrzygaj i --zatrzymania po polsku, choć reguła językowa obejmuje nazwy flag tak samo jak komunikaty, które komenda drukuje. Ruchem jest --odczytania wraz z każdym wywołaniem w dokumentach; bloki nad wydrukami pilnuje tests/test_wydruki.py, bo puszcza to, co w nich stoi, a wystąpień w prozie nie pilnuje nic i te trzeba przejść grepem. Do przeczytania jest przy tym docs/pisanie-po-olsku.md, gdzie ta flaga stoi jako przykład tego, na co Morfeusz rozbiera nazwę z myślnikami.

Zdanie spakowane wykrywa dziś tylko czytelnik, a pierwszy z dwóch ruchów tej reguły jest policzalny: formy osobowe w zdaniu daje Morfeusz, a spójnik między nimi widać bez rozbioru. Na czterech osiach wypada to inaczej niż pakiet, który się zamknął: pytanie jest o strukturę, a nie o uzus, kształtem jest werdykt o zdaniu, a nie stopa nad tekstem, a populacją jest nasza własna proza, więc próg jest niepotrzebny i wszystkie trafienia i tak się czyta. Głębokością jest morfologia, bo rozbioru nad tymi plikami nie ma: gramatyka wyprowadza zdania README, a CLAUDE.md i docs/ pisane są bez tej ambicji. Ruchem jest komenda nad prozą repozytorium, wzorowana na olski/check.py, który już chodzi po zdaniach pliku, i na harness/markdown.py, który go czyta. Drugi ruch reguły dzieli się na części o różnej cenie: „tak samo”, „też” i „odwrotnie” w miejscu orzeczenia są listą słów, a „napisane”, „go” i „co ją” żądają anafory, a anafory nikt tu nie zbudował. Do rozstrzygnięcia jest, czy wpis kończy się na tej liście słów, czy anafora dostaje własny wpis. Do przeczytania są dwa zdania wiodące w sekcji o pomiarze — o stosunku zgrubnym i o mierzeniu na przemian — bo oba są spakowane i mówią, czego ta komenda ma nie przepuścić.

olski-check szuka olski.toml od katalogu roboczego, a proza, którą sprawdza, leży zwykle gdzie indziej. Ekstrakcja pisze pliki --into dowolny katalog, więc kto puszcza komendę stamtąd, dostaje werdykty bez leksykonu projektu i nic mu o tym nie mówi: olski i konstytuenty wychodzą wtedy jako formy, których nie bierze żadna produkcja, a te same pliki puszczone z korzenia repozytorium przechodzą. Braku nie zgłasza się celowo, bo projekt bez konfiguracji jest zwykłym projektem (znajdź w olski/konfiguracja.py), i to zostaje; różnica jest w tym, że tu konfiguracja jest, a szukano jej nie tam. Ruchem jest jedno z dwojga: szukanie od katalogu sprawdzanego pliku, a nie od katalogu roboczego, albo wiersz w podsumowaniu nazywający konfigurację, którą komenda przeczytała, albo jej brak. Pierwsze psuje przypadek prozy wyekstrahowanej poza projekt, bo tam plik nie leży w projekcie, a leksykon jest ten sam; drugie nie naprawia nic, tylko pokazuje, i to wystarcza, bo błąd jest w tym, że rozjazdu nie widać. Do przeczytania jest Podsumowanie w olski/werdykt.py, bo wiersz o konfiguracji stanąłby obok liczby zdań, a tests/test_wydruki.py puszcza każdy blok tego wydruku w dokumentach.

olski-check czyta dokument w Markdownie, a modułu nie czyta. Docstring i blok komentarza są prozą tych samych reguł (CLAUDE.md), więc .py jest następnym rozszerzeniem w CZYTNIKI w olski/wejście.py. Czytnika nie trzeba pisać od nowa: wyszedł razem z pakietem reguł i trzyma go git, a polecenie wyjmujące go stamtąd stoi w docs/roadmap.md. Ruchem jest przeniesienie samej ekstrakcji do pakietu, obok olski/markdown.py, tak jak przeszedł Markdown: Jednostka zostaje po stronie harnessu, bo jest jednostką wyboru po języku, a nie sprawdzenia pliku. Do rozstrzygnięcia jest jedna rzecz, której dokument nie stawia: proza modułu leży kawałkami rozsypanymi po pliku, a wydruk nazywa sam plik, więc autor szuka potem zdania po całym module. Wiersz każdego kawałka jest już policzony (Jednostka w harness/__init__.py) i jest kandydatem na drugie pole nagłówka wydruku.

Obie komendy paczki biorą ścieżki i czytają je tak samo, a odpowiadają inaczej. Plik nie do przeczytania jest dla olski/check.py tym, czego „nie udało się przeczytać”, a katalog podany zamiast pliku dla olski/pokrycie.py tym, czego „nie ma”; obie kończą wtedy kodem dwa. Samo czytanie mają wspólne, odkąd prozę wyjmuje proza w olski/wejście.py, więc niewspólny został komunikat i to, czego każda z nich od ścieżki żąda. Ruchem jest druga funkcja obok tamtej, biorąca ścieżki i wracająca parami (nazwa, proza) albo kodem dwa. Do rozstrzygnięcia jest, czy komunikat ma dalej nazywać komendę, bo funkcja wspólna nie wie, kto ją zawołał, dopóki nie dostanie nazwy argumentem.

olski-check nie daje wyboru znalezisk, więc autor cudzej prozy dostaje albo wszystkie naraz, albo żadnego. Każda flaga tej komendy dokłada wiersze, a kod wyjścia niesie samą obecność znalezisk (main w olski/check.py). Pierwszego kroku żąda od tej komendy cel o czytaniu wszystkich zgłoszeń (roadmap.md). Ruchem jest flaga wybierająca klasę znaleziska, bo rozdziału nie trzeba wyprowadzać: Result w olski/parse/podsumowanie.py trzyma przyłączenia osobno od rozbieżności, a zlewa je dopiero wydruk. Świadka, który na wieloznaczność przyłączenia odpowiada, komenda ma już dziś: --rozstrzygaj odpowiada nad przyłączeniem częstością banku drzew, a znalezisko pada obok tej odpowiedzi tak samo jak bez niej. Do rozstrzygnięcia jest, co wtedy niesie kod wyjścia, bo dziś niesie każde znalezisko, a po wyborze niósłby wybrane. Do przeczytania jest harness/wieloznaczność.py: sonda liczy przyłączenie osobno od synkretyzmu, więc mówi, ile które wyciszenie zdejmie, a bez tej liczby flaga wybiera między klasami w ciemno.

Witryna nie pokazuje żądań pozycji, choć --żądania je drukuje. API oddaje przeglądarce wykaz morfologii pod własnym kluczem (_zdanie w witryna/werdykty.py), a wiersz żądania nie idzie tam wcale, więc czytelnik strony widzi mniej niż czytelnik wiersza poleceń (docs/witryna.md). Ruchem jest klucz obok tamtego wraz ze zwojem w witryna/skrypt.js, bo wykaz na odczytanie strona już rysuje i wystarczy mu drugie źródło. Do rozstrzygnięcia jest, czy napis o klasie nienazwanej powtarza się po stronie przeglądarki, czy idzie z API gotowy: frazę werdyktu ma na własność kod paczki, a ten napis wybiera dziś wydruk (KLASA_NIENAZWANA w olski/check.py), więc strona wzięłaby go drugą kopią.