Przejdź do treści

Dokumenty i konwencje

Wskazania między docs/konstrukcje-gramatyczne/ i olski/subset/ idą w obie strony, a pilnowane są tylko w jedną. Ćwierć wskazań z olski/subset/ nie ma anchora, więc tests/test_docs.py sprawdza przy nich sam plik, a kilka zdań dokumentu opiera się na nazwie w środku modułu, której nie pilnuje nic (CLAUDE.md). Ruchem jest anchor przy każdym wskazaniu z kodu, a po stronie dokumentu nazwa modułu w miejsce nazwy w jego środku — tam, gdzie zdanie nadal mówi czytelnikowi, gdzie szukać. Wskazania na morphology, po_przyimku i po_słowie są tu przypadkiem najtrudniejszym, bo dokument opisuje kolejność tych trzech warstw i nazwa modułu tego nie odda.

Komentarz w pozostałych modułach powstał pod regułą, która żądała wywodu przy każdym ciele, a nie pytała, czy z kodu widać to samo bez niego; reguła dzisiejsza zostawia komentarz tam, gdzie rozkmina jest głębsza od kodu. Ruchem jest ten sam przebieg nad olski/parse/, olski/grammar.py, olski/rozstrzyganie.py i olski/skład/, po jednym module na commit, bo skreślenie wmieszane w cudzy moduł ginie w przeglądzie. Do przeczytania jest przy każdym module jedno pytanie: czy zdanie komentarza mówi to, co widać z nazwy symbolu i z kształtu ciała. Pułapkę tego przebiegu pokazał ten nad gramatyką: skrócone zdanie zabiera czasem jedyną kopię przesłanki, a zdanie obok zostaje wtedy bez poprzednika, i żadnego z tych dwóch nie łapie suita, tylko grep po skreślonej frazie.

Liczba przepisana z pliku danych do dokumentu rozjeżdża się z nim po cichu. Liczby, którymi docs/walencja.md opisuje olski/leksykon.txt, przeliczają się z tego pliku jednym cut-em, a trzy z nich rozeszły się z nim w commicie, który pisał obie strony; znalazło je dopiero przeliczenie ręką. tests/test_docs.py pilnuje nazw plików i sekcji, tests/test_wydruki.py bloków stojących pod komendą, a liczby wziętej z pliku nie pilnuje nic (CLAUDE.md). Ruchem jest check przeliczający je z tego pliku, wzorowany na tym, czym tests/test_docs.py trzyma blok checków równy workflowowi. Do rozstrzygnięcia jest, czy warto: klasa jest dziś tą jedną sekcją i jedną liczbą poza nią, czyli 998 par w docs/rozstrzyganie.md, a check czytający liczbę z prozy wyrażeniem regularnym czerwienieje po przeredagowaniu zdania, a nie po zmianie w danych.

Dwanaście nagłówków rejestru ma w orzeczeniu czasownik domowy — „stoi”, „wchodzi”, „niesie”, „bierze” — którego nagłówek znosi najgorzej, a sześć bierze precyzję z tego, co wyklucza; oba chwyty wylicza CLAUDE.md. Czoło niesie etykietę roli, którą zajmuje, a werdyktu nie rusza jest w obu tych zbiorach. Najtrudniejszy jest Zaimki kto i co wchodzą wszystkimi pozycjami naraz, bo „naraz” niesie tam tezę o pomiarze: pozycja wpuszczona sama obniża pokrycie. Ruchem jest przejście nagłówków docs/konstrukcje-gramatyczne/ testem podstawieniowym, po kilka na commit, bo każde przemianowanie rusza kotwicę i wszystkie wskazania na nią. Do przeczytania jest pierwszy akapit sekcji, bo teza skreślona z nagłówka ma tam stać, a zwykle już stoi.

Czoło jest w docs/konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md terminem, a nie ma w tym rejestrze zdania, które by je wprowadzało: pierwszy raz pada w sekcji o zaimku względnym jako nazwa znana, a sekcja Czoło niesie etykietę roli, którą zajmuje, a werdyktu nie rusza mówi, co czoło robi, nie mówiąc, czym ono jest. Kto wchodzi po kotwicy #dopełniacz-z-ramy-wysuwa-się-na-czoło-a-celownik-nie, czyta przez to nazwę nigdzie tu nie zdefiniowaną (CLAUDE.md). Ruchem jest jedno zdanie przy pierwszym wystąpieniu. Do przeczytania są dwie rodziny czół w olski/subset/podrzędne.py, bo to zdanie ma powiedzieć, co rozdziela cecha czoło, a nie tylko że konstytuent stoi wysunięty.

Dawną nazwę odczytania — czytanie — noszą pozostałe dokumenty, nazwy w kodzie i nazwy plików harness/czytania.py oraz tests/test_czytania.py. Nazwę rozstrzyga sekcja o tym, co się liczy jako jedno odczytanie. Ruchem jest poprawianie reszty w miejscu ruszanym z innego powodu, a nie przebieg sedem po całym repozytorium: ten przemianowałby też formę czytanie cytowaną w bloku tamtej sekcji, gdzie jest ona przykładem rzeczownika o dwóch częściach mowy, a nie terminem. Wpis zamyka commit, po którym czytanie w znaczeniu wyniku nie zostaje nigdzie.

docs/corpus.md and docs/corpora.md differ by two letters and hold unrelated things: the first measures the grammar against the Składnica treebank, the second surveys the corpora of human Polish this repository can obtain. A link to either one reads the same, and a grep for one of them finds both, and finds docs/audit-corpus.md too, which is about one of the corpora the second surveys. The move is to rename docs/corpus.md to docs/skladnica.md, which says what it holds and matches docs/swigra.md beside it, and to carry the rename through every file that names it. tests/test_docs.py catches the Markdown links and the citations in code, and nothing catches the plain-prose mentions, so those are the ones to grep for. That name lands beside docs/sklad.md, which is the compiler and not the treebank, so a grep for sklad finds both, and the pair this entry is about becomes that one. The package no longer collides with either name, the coverage run over prose having become olski-pokrycie and the run over the treebank python3 -m harness.pomiar, so corpus names the treebank reader and this document and nothing else. That leaves the document alone to rename, and its neighbour is the reason to: a reader who greps for one of the two corpora documents finds both.

Trzy dokumenty podzbioru są mieszane. Polskie sekcje dopisywano do angielskiego dokumentu, zanim go rozcięto, a reguła językowa przewiduje dla takiego pliku przekład całości, osobną zmianą. Ruchem jest przekład, po jednym commicie na dokument, i najcięższy jest przy docs/subset.md, gdzie angielska jest połowa sekcji wraz z obiema listami; w dwóch pozostałych zostały po dwie. Przekład kurczy się przy tym sam, bo akapit nowy powstaje po polsku, a przepisywany przekłada się razem z przepisaniem.

docs/swigra.md wylicza mechanizmy warte wzięcia i wyliczył je z kodu, a monografia Świgry opisuje trzy, których kod pokazuje jako zapis, a nie jako wybór. Pierwszym jest wartość req(Neg): fraza bezokolicznikowa z podrzędnikiem wymuszającym negację niesie w górę żądanie zamiast wartości, a unifikuje je dopiero reguła czasownika nadrzędnego (Woliński 2019, p. 4.4.2). Drugim jest przecinkowość, czyli para wartości na obu końcach frazy i czteroklauzulowy warunek zgodności sąsiadów, w którym surowość gramatyki wobec pominiętych przecinków ustawia się włączaniem klauzul (tamże, p. 4.4.5). Trzecim jest sequence_of z warunkami iterowanymi, czyli reguła o zmiennej liczbie składników, w której warunek zawodzący w kroku ucina budowę reszty sekwencji (tamże, p. 4.2.2 i 4.2.3, gdzie stoi też cena: komplikacja zapisu reguł). Ruchem jest dopisanie ich do mechanizmów, a do przeczytania jest przy każdym gfjp2.dcg obok książki, bo tamta sekcja powstała z kodu i dopisanie do niej z książki może dać drugą kopię tego, co już tam stoi. Rozstrzygnąć trzeba też, czy każdy z tych trzech jest mechanizmem: przecinkowość Woliński sam nazywa ceną formalizmu, więc może chcieć innego miejsca niż dwa pozostałe.

Przebieg nad prozą README nic nie kosztuje, a zdanie spoza podzbioru przeżyło w tym pliku pięćdziesiąt kilka commitów: Czytania szynki dzieli szyk oraz gospodarz frazy miało liczbę pojedynczą przy podmiocie z dwóch członów. docs/roadmap.md zakłada, że ten przebieg wykona każda sesja. Ruchem jest test żądający, żeby każde odrzucenie w tej prozie było jednym z tych, które tamta sekcja wylicza. Ceną są dwie rzeczy: wyliczenie stoi wtedy drugi raz, a test czerwienieje po redakcji README, a nie po zmianie w gramatyce.

Zdanie nad README nie rusza ani jednego werdyktu w docs/konstrukcje-gramatyczne/orzeczenie.md zmierzono nad tekstem sprzed redakcji, czyli nad plikiem, który miał jeszcze sekcję o dwóch listach i spis dokumentów. Ruchem jest sonda różnicowa nad prozą dzisiejszą (python3 -m harness.markdown README.md --into proza/) i poprawka tego zdania, o ile przebieg zastanie je nieprawdziwym. Predykat sondy do drzewa nie wchodzi, więc pisze się go na nowo (CLAUDE.md). Wpis waży tyle, ile waży to jedno zdanie: zdania skreślone werdyktu mu nie odbiorą, więc ruszyć je może tylko zdanie dopisane po pomiarze.

Orzekanie przez zaprzeczenie stoi w prozie tego repozytorium setki razy. Zdanie tej klasy niesie predykację w członie zanegowanym, a po skreśleniu tego członu nie mówi nic: Cięcie nie jest granicą konstrukcji. w README stoi tak dalej, a sam zwrot „a nie” pada w docs/konstrukcje-gramatyczne/ przeszło sto razy. Ruchem jest przebieg z jednym pytaniem na zdanie — co zostaje po skreśleniu członu zanegowanego — i zdanie twierdzące tam, gdzie nie zostaje nic; wykluczenie, które ktoś naprawdę by zaproponował, zostaje (CLAUDE.md). Do przeczytania jest cena po stronie gramatyki: zdanie zanegowane wychodzi jednoznaczne przez dopełniacz, więc taki przebieg kupuje czytelność kosztem jednoznaczności (docs/pisanie-po-olsku.md). Kto podnosi ten wpis, rozstrzyga też, czy klasa jest robotą ręczną, czy pierwszym wzorcem dla wykrywacza z listy celów.

Prozy tych dokumentów nikt nie przeczytał pod jednym pytaniem: czy to zdanie przeżyje następną produkcję. Jedna sesja znalazła trzy zdania, które go nie przeżyły, i żadnego z nich nie łapał zakaz liczby kruchej (CLAUDE.md): stosunek zgrubny w miejscu liczby, zdanie o kierunku, w którym rusza się pokrycie, oraz akapit liczący produkcje olski/subset/ za sam kod. Ruchem jest przebieg po docs/ z tym jednym pytaniem na zdanie, a po nim albo granica w miejsce środka, albo wniosek ze wskaźnikiem na właściciela w miejsce drugiej kopii. Pytanie obejmuje przy tym zdanie obok liczby, a nie samą liczbę: odsyłacz „czym są te trzy” przeżył akapit, w którym trzy zdania zrobiły się dwudziestoma kilkoma. Do przeczytania są te trzy zdania już poprawione — dwa w docs/corpus.md i akapit pod listą pozycji przyłączeniowych w docs/subset.md — bo one, a nie liczba dokumentów, mówią, ile ten przebieg kosztuje. Czwarte takie zdanie liczyło ciała rdzeń_względny przed przeczeniem i po nim, a rozwinięcie szyku wypisuje ich od tamtej pory rząd wielkości więcej, więc zostaje po nim sama krotność: przeczenie podwaja te ciała. Cen wpuszczenia ten wpis nie obejmuje: właścicielem każdej z nich jest sekcja konstrukcji w docs/konstrukcje-gramatyczne/, a plan etapów i dokumenty rejestrów ich nie powtarzają: cena stoi przy konstrukcji, a przebieg, którym ją policzono, stoi w gicie (docs/ustawy.md). Właściciel trzyma ją w rzędzie wielkości albo granicą, a nie w pełnej precyzji, i mówi to jego wstęp. Jedna cena stoi poza tą regułą i stoi tak dlatego, że nie ma sekcji: koordynację wycenia przelicznik kolejki, bo docs/konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md ma sekcję o tym, co ją dzieli od podrzędności, a nie o tym, co jej wpuszczenie kosztowało.

Nazwa parser obejmuje w tych dokumentach cały tor gramatyczny, a nazywa jedną z pięciu warstw, przez które przechodzi zdanie. Właścicielem nazwy jest docs/roadmap.md, który pisze „parser zaprojektowanego podzbioru polszczyzny”, a używają jej README, docs/disambiguation.md, docs/design-notes.md oraz trzy dokumenty podzbioru, razem w kilkudziesięciu miejscach. docs/parsowanie.md ma to słowo w nazwie i obejmuje nim cały kierunek. Przemianowanie toru sięga więc i tego pliku. Do przeczytania jest tabela warstw w docs/architecture.md, gdzie składnia jest warstwą drugą, a werdykt wypowiedzią o czterech pod nim, oraz docs/parsowanie.md, gdzie wyjściem jest zapytanie o las, a nie drzewo ani lista drzew. Ruchem jest albo przemianowanie toru na werdykt, czyli na to, co polecenie wydaje, albo zdanie u właściciela mówiące, że jedna warstwa nazywa tu cały tor. Jedno i drugie idzie w jednej zmianie, bo nazwa sięga wszystkich swoich wystąpień (CLAUDE.md). Przeciw przemianowaniu: olski/parse/ i olski-check noszą to słowo, a docs/swigra.md porównuje olskiego ze Świgrą jako parser z parserem, więc przekład nazwy rozjeżdża to porównanie z polem.

Status werdyktu jest po angielsku — valid, ambiguous, rejected, unclosed, fragment — a wydruk komendy go nie ma. Zostaje znaczek na stronie, gdzie polskie zdanie stoi obok niego w legendzie (witryna/strona.html), oraz słowo, którym pomiar nazywa swoją klasę. Napis ten jest zarazem klasą CSS strony (witryna/styl.css), wartością pod kluczem JSON-a, słowem tabeli olski-pokrycie oraz tym, o co pyta kilkanaście testów i sond w harness/, więc przekład sięga ich wszystkich i idzie jednym commitem. Powód przekładu zeszedł przez to do samego znaczka: reguła językowa obejmuje wydruk narzędzia, a nie słowo, po którym pomiar nazywa swoją kolumnę. Do rozstrzygnięcia jest przy tym Result.status w olski/parse/podsumowanie.py obok Verdict.status w olski/werdykt.py: nazwy właściwości zostają angielskie przy polskich wartościach, czyli daje to mieszaninę, której nazwy symboli nie mają (DEKLARACJA w olski/subset/deklaracja.py).

Wydruk olski-pokrycie jest po angielsku tak samo jak tamten, a reguła językowa obejmuje oba. Przekłada się go w całości albo wcale, bo etykieta dopisana po polsku daje mieszaninę wewnątrz jednej tabeli: NO_STRUCTURE i NO_LICENCE w olski/pokrycie.py stoją w kolejce blokerów parą i czyta się je obok siebie. Nazwy części mowy w tej samej kolejce zostają, bo są nazwami tagsetu, czyli tym, czego się tu nie wybiera. Ten sam wydruk drukuje harness/pomiar.py nad bankiem drzew, więc przekład obejmuje obie komendy naraz. Do przeczytania jest render w tym pliku, bo wierszy jest tam więcej niż ta para — nagłówki tabel, powody pominięcia, wiersze krzywej pokrycia — i to one mówią, ile ten przekład kosztuje. Wpisu tego nie zamyka commit tamtego: tamten przekłada jedno słowo, a ten cały wydruk innej komendy, a bloków w dokumentach olski-pokrycie nie ma, bo tests/test_wydruki.py pilnuje tylko tych, które odtwarzają się bez korpusu.

Docstring modułu bywa dłuższy od sekcji dokumentu i niesie wywód sięgający kilku modułów, którego właścicielem jest według CLAUDE.md dokument. olski/skład/przegląd.py zestawia się z harness/wieloznaczność.py przez dwa tory, harness/wybory.py wywodzi, który korpus umie ocenić którego świadka, a harness/walenty.py opowiada, od jakich domyślności odejmują jego zdania. Skreślić tego nie wolno, bo drugiej kopii nie ma, więc ruchem jest, per docstring, albo zdanie ze wskaźnikiem na sekcję, która ten wywód przyjmuje — docs/po-wypisaniu.md, docs/rozstrzyganie.md, docs/walencja.md — albo powód zapisany przy docstringu, czemu wywód czyta się przy kodzie, a nie w dokumencie. Do przeczytania jest ten trzeci: czytania Walentego nie powtarza żaden dokument, więc stoi on najbliżej granicy i on mówi, ile ten ruch jest wart.

Przecinek przed i stoi w tej prozie setki razy i nie wiadomo, ile z tych miejsc jest poprawnych. Polska interpunkcja stawia go tam tylko wtedy, gdy domyka zdanie podrzędne albo wtrącenie, a w docs/architecture.md pięć zdań miało go bez żadnego z tych dwóch powodów; znalazł je werdykt rejected, bo o interpunkcji nie mówi tu ani jedna reguła prozy (docs/pisanie-po-olsku.md). Ruchem jest przejść wystąpienia , i w prozie polskiej tego repozytorium i skasować te, które niczego nie domykają. Do przeczytania jest samo zdanie przy każdym z nich, bo tego nie policzy żaden przebieg: olski odrzuca zarazem zdania, w których ten przecinek jest na miejscu, a zawodzi coś innego, więc werdykt sam wystąpień nie rozdziela. Sesja dzieli się po plikach, bo każde wystąpienie rozstrzyga się osobno. Wpis jest mniejszy, niż mówi liczba wystąpień: w docs/design-notes.md i w docs/roadmap.md większość domyka zdanie podrzędne albo powtarza spójnik, a z garści, która zostaje, część żąda przepisania zdania: a liczba nie, i bez przecinka zestawia przeczenie ze spójnikiem.

Strona nie przedstawia drugiego toru, a nazywa go dwa razy: w ostatniej pozycji listy zastosowań i w akapicie nad makietą (witryna/strona.html). Wprowadzenie mówi o samym parserze, więc czytelnik z zewnątrz (docs/roles.md) dostaje nazwę, której nikt mu nie przedstawił (CLAUDE.md). To samo dotyka zdania nad listą: obiecuje ono jeden komponent, a ostatnia pozycja mówi o składzie, czyli nie o nim. Ruchem jest jedno zdanie we wprowadzeniu strony, które nazywa oba tory, oraz przepisane zdanie nad listą. Do przeczytania jest docs/roadmap.md, bo mówi, czym tory się różnią, a zdanie na stronie ma być od niego zgrubniejsze (docs/witryna.md).

Parę zdań odrzucone i przechodzące powtarza dla jednej konstrukcji kilka miejsc naraz, a właściciela nie wyznaczył nikt. W docs/subset.md wylicza je punkt listy czego olski nie bierze, kolejka zamykająca sekcję o zaimkach kto i co oraz akapit sekcji o wolnym celowniku, a czwarty raz, ułożone częstością zawrócenia, wylicza je docs/pisanie-po-olsku.md. Sześć wpisów sekcji o konstrukcjach, których gramatyka nie ma, przepisuje tę parę słowo w słowo: pięć za tamtą kolejką, jeden za tamtym akapitem. Obydwa te miejsca kończą się przy tym zdaniem oddającym ruch do tego pliku, więc powtórzenie nie jest kontekstem dla wpisu, tylko drugą kopią. Ruchem jest rozstrzygnięcie, które z tych miejsc jest właścicielem pary, a nie skrócenie sześciu wpisów po kolei: skrócić da się je równie dobrze z drugiej strony, czyli tam, gdzie lista ruch i tak oddaje. Do przeczytania są te cztery wyliczenia naraz, bo każde pisze tę samą parę dla innego czytelnika, oraz docs/roles.md, bo od roli zależy, komu ta para jest w tym miejscu potrzebna.

docs/linter.md jest dwoma dokumentami w jednym. Sekcja o czterech osiach i wniosek pod tabelą poziomów mówią o linterze, który jest celem. Reszta opisuje wycofany pakiet reguł. Granicę między jednym a drugim niesie dziś jedno zdanie, a nazwa dokumentu jej nie widzi. Ruchem jest rozcięcie na dwa dokumenty: jeden o regule, którą ktoś dopiero napisze, drugi o pakiecie, który wyszedł. Do przeczytania jest przedtem, które sekcje idą po której stronie, bo CLAUDE.md, docs/prose-linters.md i docs/fiction.md linkują tabelę poziomów jako rzecz dzisiejszą, a resztę tamtego dokumentu jako zapis. Rozcięcie nie pada przy tym na granicę, którą tamto jedno zdanie nazywa. Sekcje o pakiecie są właścicielem nazw używanych dzisiaj: abstencję cytuje olski/odniesienia.py, drabinę poziomów bierze CLAUDE.md za własny przykład nagłówka, który zarabia na siebie, a kalibrację cytuje kilka dokumentów, które zostają. Każda taka sekcja rozstrzyga się przez to osobno, a sesja, która pójdzie za tamtym zdaniem, wyniesie z dokumentu nazwy, których używa kod.

Bloki Markdowna czyta w tym repozytorium jeden program wzorcem, a drugi parserem. _ogrodzone w tests/test_wydruki.py szuka ogrodzeń po wierszach, bo _wydruki obok potrzebuje numeru wiersza: paruje blok poleceń z wydrukiem stojącym pod nim. wstawki w harness/cytaty.py pyta o to samo markdown_it, czyli tak, jak granicę między parserem a decyzją stawia olski/markdown.py. Różnica nie jest kosmetyczna: wzorzec po wierszach czyta ciąg backticków otwierający blok tak samo jak wstawkę i nie schodzi do pozycji listy. Ruchem jest przepisanie tamtego czytnika na tokeny, bo markdown_it daje pod map zakres wierszy, którego to parowanie potrzebuje. Do przeczytania jest _wydruki, a nie sam _ogrodzone, bo to ono liczy na numery. Zbiór plików wypisują przy tym trzy miejsca i nie jest on w nich ten sam: DOCUMENTS w tests/test_docs.py oraz domyślne w harness/cytaty.py biorą korzeń wraz z docs/ i todo/, a _wydruki pomija CLAUDE.md i todo/, więc bloku wydruku wklejonego do tych dwóch nie pilnuje nic.

Dwa zdania docs/corpus.md wskazują listę braków, a nazywają konstrukcje wpuszczone. Zdanie o czy przy wierszu qub mówi, że pytania o rozstrzygnięcie ta gramatyka nie ma, a Czy to działa? i Pyta, czy to działa. wyprowadzają się (docs/konstrukcje-gramatyczne/podrzędność.md). Zdanie o spójnikach, pod którymi stoi tryb przypuszczający, przy wierszu comp mówi to samo o nich, a Gdyby ustawa obowiązywała, cena byłaby niska. i Poseł mówi, żeby ustawa obowiązywała. wyprowadzają się. Wiersz nazywa część mowy, a nie konstrukcję, więc po wpuszczeniu zostaje i mówi odtąd o tym, czego wpuszczony kształt nie obejmuje — akapit wyżej mówi to o czterech innych wierszach, a przy tych dwóch tego zdania brakuje. Ruchem jest w każdym z nich zdanie mówiące, na czym te zatrzymania stoją dzisiaj, a do przeczytania są same zatrzymania obu wierszy nad Składnicą, bo bez nich zostaje samo skreślenie wskazania.

Zdanie docs/corpus.md o klasie, którą morfologia żywa przyjmuje sama, mówi „a large part of them” i jest to oszacowanie bez pomiaru pod spodem. Klasę mierzono, zanim łącznik to dostał ciała przy kopuli, a te zabrały jej członków: To są oczywistości. przyjmują odtąd obie morfologie. Ruchem jest porównanie zbiorów zdań przyjętych pod obiema morfologiami, po którym zdanie dostaje z powrotem stopień albo traci go na dobre. Polecenia na to porównanie nie ma i jest to ten sam brak, o którym mówi wpis o dwóch przebiegach całego korpusu.

Drabina głębokości w docs/linter.md kończy się na pełnym rozbiorze, a cel o żądaniu czasownika (docs/roadmap.md) nie mieści się na niej: reguła mówiąca, czego czasownik żąda od swojej pozycji, potrzebuje ponad rozbiorem czegoś, czego tabela nie ma w żadnym wierszu. Samo żądanie stoi w leksykonie walencyjnym (docs/prior-art.md), a odpowiedź na nie — czyli rozstrzygnięcie, czy słowo w pozycji żądaną klasę spełnia — bierze się z deklaracji projektu przy klasach osobowych (docs/walencja.md), a przy pozostałych ze słownika znaczeń, którego nie ma. Ruchem jest piąty wiersz albo zdanie pod tabelą, że drabina kończy się tam, gdzie zaczyna się ta odpowiedź. Do przeczytania jest sekcja o czterech osiach z tego samego dokumentu: głębokość jest tam osią każdej reguły, więc dopisany wiersz rusza i ją. Reguł to nie dotyczy ani jednej: każda, która weszła do wycofanego pakietu, rozstrzygała się na znaku.

Lista ośmiu checków w docs/formy-i-leksemy.md jest planem pisanym przed kompilatorem, a pięć jej pozycji opisuje dziś kod: zgodność w grupie imiennej, zgodność podmiotu z orzeczeniem, rząd czasownika, rząd przyimka i dopełniacz negacji są w linearyzacji policzone, a nie sprawdzane, i właścicielem tego jest moduł, a nie ta lista (CLAUDE.md). Skreślić jej mimo to nie wolno wprost, bo jest dowodem tezy nad nią — że te checki są skończone, liniowe i umieją powiedzieć, czemu zawiodły — a tezy tej nie powtarza żaden inny akapit. Ruchem jest przejść osiem pozycji przeciw kodowi i przepisać sekcję na samą tezę wraz z akapitem o diagnostyce pod nią, zostawiając z listy te pozycje, których kod nie ma. Do przeczytania są trzy pozostałe, bo one rozstrzygają, ile z listy zostaje: aspekt bezokolicznika, o którym olski/skład/makieta.py mówi, że nikt go nie sprawdza, uzgodnienie rodzaju pod koordynacją, którego razem w olski/skład/słownik.py albo żąda, albo nie żąda, oraz miejsce cząstki się, o które nie pytał dotąd nikt.

Docstringi pakietu cytują dokument gołym napisem — docs/subset.md#… — i na stronie referencji jest to martwy tekst, którego czytelnik nie kliknie. Ruchem jest przekład cytatu na link przy budowaniu strony, czyli drugi wzorzec w Odsyłacze w dokumentacja.py, obok roli reStructuredText. Link napisany w samym docstringu jest ruchem gorszym i dlatego nie zapadł: docstring czyta się przede wszystkim w edytorze i w help(), gdzie link jest dłuższy od napisu i niesie ścieżkę dwa razy, a strona modułu leży w innym katalogu niż moduł, więc ścieżka dobra dla jednego z nich jest martwa u drugiego. Do przeczytania jest CITED_DOCUMENT w tests/test_docs.py: przekład ma brać ten sam cytat, który pilnuje suita, bo inaczej referencja linkuje do kotwicy, której nie sprawdza nikt.